บทที่952 เหย้ซูหลิงในอารมณ์เศร้าเครียด

เย่เซิ่งเทียนได้ตามเป้าหมายตัวเองแล้ว มีคำพูดคำนี้ของเซียวเทียนเฉิง ต่อไปนี้เขาก็ไม่ขาดวัตถุดิบในการฝึกวิชา

เขาคิดแผนเอาไว้ว่าจะซ่อนตัวอยู่ในตระกูลเซียวสักหนึ่งเดือน หลังจากนั้นค่อยดู

สำหรับสถานะของหลินเย่ อีกเดือนให้หลังค่อยปรากฏตัวออกมารักษาโรคร้ายให้เซียวเทียนเฉิง

พอเย่เซิ่งเทียนออกไปแล้ว ในหัวใจของเซียวเทียนเฉิงเต็มอิ่มด้วยความหวัง มีแต่ความรู้สึกว่าเป็นอนาคตที่รอได้

“คิดไม่ถึงเลยว่า อัจฉริยภาพของเย่เซิ่งเทียนจะสูงถึงขนาดนี้ น่ากลัวสรวงสวรรค์คงยังไม่รู้”

แววตาของเซียวเทียนเฉิง เต็มไปด้วยความละโมบ พึมพำพูดกับตัวเองว่า “เย่เซิ่งเทียนเอ๋ย รีบทะลวงให้สำเร็จเร็วหน่อย ปลุกฟื้นเลือดเทพแห่งซวนหยวน ขอเพียงให้ในตัวคุณเกิดมวลสารทิพย์ขึ้นมา ฉันก็จะได้เชือดหมูอ้วนอย่างตัวคุณนี้ได้ และต้องรีบให้ตระกูลจงหาไอ้คุณหลินเย่ นั่นให้พบ รักษาโรคร้ายของฉันให้หายขาด ถึงแม้ว่าจะรักษาไม่ได้ ขอเพียงให้ยืดชีวิตต่อได้สักห้าปี โอกาสก็จะเป็นของฉันได้！”

เขากับเย่เซิ่งเทียนต่างคนต่างก็วางแผนเล่นงานต่อกันไป ต่างฝ่ายต่างก็มองว่าฝ่ายตรงข้ามหลงเข้ามาในลอบดักของตนแล้ว

ในขณะเดียวกันนั้น ทางด้านตระกูลเหย้ เหย้ซูหลิงไม่ได้รับข่าวคราวของเย่เซิ่งเทียน ให้รู้สึกจะหงุดหงิดอารมณ์เสีย

เดิมทีหล่อนคิดจะให้เย่เซิ่งเทียนมาตามที่หล่อนวางแผนไว้ แต่ตอนนี้หล่อนรู้สึกว่า เย่เซิ่งเทียนหลุดออกจากความควบคุมของหล่อนแล้ว

เวลานี้ขนาดแม้แต่ข่าวคราวยังไม่ส่งกลับมา ตัดขาดการติดต่อกันไปทั้งหมด

“สมควรตายจริงนะเย่เซิ่งเทียน แกกล้ามาล้อเล่นกับฉัน！มาตะล่อมเอาข่าวจากที่ฉันไป ตอนนี้กลับติดต่อไม่ได้ เลวร้ายจริง ๆ！”

เหย้ซูหลิงโกรธจนบ้าจะตาย หล่อนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเย่เซิ่งเทียนจะมีพบกับตระกูลเซียวหรือเปล่า

ไม่มีข่าวคราวแม้สักนิด

“ยังไม่มีข่าวเลยหรือ？”