ตอนที่ 113 หัวใจของพ่อแม่

เย่เซิ่งเทียนสูดหายใจเข้าลึกๆ และก็หันหลังเข้าประตู

"พ่อค่ะ คุณปู่กลับไปแล้วเหรอคะ?"

ซือซือเงยหน้าเล็กๆขึ้นถาม และปากเล็กๆมันเยิ้ม

เย่เซิ่งเทียนพูดเบาๆว่า: "เขาไม่คู่ควรให้ลูกเรียกว่าคุณปู่ ลูกแอบกินของอร่อยอะไรอีก? ระวังแม่กลับมาสั่งสอนลูกนะ"

ซือซือรีบปิดปาก และพูดอย่างหลอกคนไม่สำเร็จว่า: "หนูไม่ได้แอบกินนะ หนูถามคุณยายแล้ว ฮึ่ม"

"เด็กอกตัญญูนี่ ฉลาดหลักแหลมนักนะ หลานถามยายคือปีกไก่เหรอ?"

หลี่หลานทั้งโกรธทั้งตลก: "เด็กอกตัญญูนี่ เมื่อกี้นี้ถามยายว่าเด็กกินปีกไก่ได้หรือเปล่า? ยายบอกว่ากินได้ ที่แท้รอยายอยู่ที่เอง"

"แบร่ๆๆๆ"

ซือซือทำหน้าทะเล้น ปีนขึ้นไปบนเก้าอี้ตัวเล็กของตัวเอง และพูดอย่างเคร่งขรึมว่า: "แม่แย่จริงๆ ไม่กลับมาทานข้าว ครอบครัวของพวกเราก็ไม่มีเงินขนาดนี้ ยังจะออกไปทานข้างนอกอีก สิ้นเปลืองเกินไปจริงๆ"

เย่เซิ่งเทียนหัวเราะพูดว่า: "ดังนั้น?"

ใบหน้าเล็กๆของซือซือดูจริงจัง และพูดอย่างจริงจังว่า: "ดังนั้น เพื่อไม่ให้สิ้นเปลืองเงิน หนูตัดสินใจว่า จะทานปีกไก่ส่วนนั้นของแม่ ไม่อย่างนั้นปีกไก่จะไม่มีความสุขมาก พ่อค่ะ คุณยายค่ะ พวกคุณฟังสิ ปีกไก่บอกว่า วันนี้พวกเราให้ซือซือกิน"

"เด็กอย่างลูกนี่นะ"

ความไม่พอใจในใจของเย่เซิ่งเทียนถูกขจัดออกไป

หลังจากรับประทานอาหาร ซือซือก็กำลังดูบูนี่แบร์อยู่

หลี่หลานพูดอย่างมีเลศนัยว่า: "เซิ่งเทียน แม้ว่าแม่จะไม่รู้ว่าปีนั้นเกิดอะไรขึ้นกับนาย แต่จากมุมมองของแม่หนึ่งมาพูด แม่ของนายคงจะหวังให้นายสงบสุขไปตลอดชีวิต นายฟังคำแนะนำของแม่หน่อยนะ ไม่ว่านายจะเกลียดตระกูลหมิงมากแค่ไหน ก็อย่าเอาตัวเองไปเสี่ยง รู้ไหม?"

เบ้าตาของเย่เซิ่งเทียนแดง และพยักหน้าอย่างขมขื่น

หลี่หลานถอนหายใจ แล้วพูดว่า: "เชื่อแม่นะ อย่าทำเรื่องโง่ๆเด็ดขาด ในตลอดชีวิตนี้ของคน เรื่องมากมายไม่สามารถพูดได้อย่างชัดเจน นายก็ไม่มีทางพูดอย่างชัดเจนด้วย จากนี้ไปเผชิญหน้ากับเรื่องอะไร อย่าใจร้อนขนาดนั้น หมัดไม่สามารถแก้ปัญหาได้ นายคิดถึงซือซือให้มากๆ คิดถึงหวางซีให้มากๆ พวกเราทั้งครอบครัวมาถึงวันนี้ ไม่ง่ายเลยนะ"

เย่เซิ่งเทียนรู้ว่า แม่ยายน่าจะรู้สึกอะไรบางอย่างแน่ๆ ถึงได้พูดสิ่งเหล่านี้

แต่ว่า ความห่วงใยในน้ำเสียงของแม่ยาย มาจากใจ

เธอยอมรับลูกเขยคนนี้ของตัวเองอย่างแท้จริง