ตอนที่ 125 เดือดเป็นฟืนเป็นไฟ

เช้าวันรุ่งขึ้น ซือซือแทบรอไม่ไหวที่จะปลุกเย่เซิ่งเทียนตื่นมา

"พ่อค่ะ วันนี้พวกเราไปเป็นแขกบ้านของครูฟางหยวนนะคะ"

"จำได้อยู่ จำได้อยู่แล้ว"

เย่เซิ่งเทียนยิ้มแล้วบีบจมูกของซือซือหนึ่งที

เด็กคนนี้ ตอนนี้สนิทสนมกับฟางหยวนมาก ทั้งวันเอาแต่บอกว่าครูฟางหยวนอย่างนั้นอย่างนี้

ทุกครั้งก็ครูฟางหยวนของพวกเราบอกว่ายังไงก็ยังอย่างนั้น

เย่เซิ่งเทียนก็อิจฉาเล็กน้อย

"ฉันโอนเงินให้นายหนึ่งพันหยวน เอาของขวัญไปให้บ้านของครูด้วย รอหลังจากที่ฉันทำงานช่วงนี้เสร็จ ก็ไปเยี่ยมครูฟางหยวนหน่อย"

หวางซีกำชับสองพ่อลูก และใส่รองเท้าให้กับซือซือ

"แม่ค่ะบ๊ายบาย คุณยายบ๊ายบายค่ะ"

ซือซือมีความสุขเป็นอย่างมาก และดึงเย่เซิ่งเทียนเดินออกไปข้างนอก

วันนี้สวมใส่เสื้อกันหนาวกระต่าย กระโดดโลดเต้นเหมือนกระต่ายน้อยไร้กังวลตัวหนึ่ง

"ครูฟางหยวน ครูฟางหยวนค่ะ รีบเปิดประตู หนูและพ่อของหนูมาเป็นแขกบ้านของครูแล้วค่ะ"

ซือซือเคาะประตู

"คุณพ่อของซือซือ ซือซือ พวกคุณมาแล้ว เชิญเข้ามาเลยค่ะ"

ฟางหยวนรีบให้เข้ามา

แต่หลังจากที่เข้าบ้าน กลิ่นของยาสมุนไพรก็พุ่งเข้าจมูกของเย่เซิ่งเทียน

เย่เซิ่งเทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย

ฟางหยวนอธิบายอย่างเขินอายเล็กน้อย: "พ่อของฉันป่วยมาหลายปีแล้ว ทานยามาโดยตลอด กลิ่นยาค่อนข้างแรง ขอโทษด้วยจริงๆ"

"คุณลุงป่วยเป็นอะไร? บางทีฉันอาจจะสามารถตรวจดูได้"

เย่เซิ่งเทียนกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า บ้านของฟางหยวนนั้นเรียบง่ายมาก สีบนเฟอร์นิเจอร์ก็หลุดออกมา ก็ไม่รู้ว่าใช้มากี่ปีแล้ว

ฟางหยวนพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า: "เมื่อก่อนเกิดเรื่องบางอย่าง แต่ว่าก็ผ่านไปแล้ว เพียงแต่ว่าพ่อของฉันมีอาการของโรคที่แสดงออกมาภายหลัง ทานยามาโดยตลอด ไม่อย่างนั้นก็จะเจ็บปวดตามร่างกาย หมอบอกว่าทำได้เพียงใช้ยาจีนค่อยๆบรรเทาเท่านั้น ไม่สามารถทำการผ่าตัดได้ เป็นปัญหาทางระบบประสาท"