ตอนที่ 199 ไม่มีใครในต้าเซี่ยของพวกนาย

"ไม่เจียมเนื้อเจียมตัวจริงๆ ไม่นึกเลยว่าจะกล้าพูดว่าอาจารย์มิยาโมโตะเขียนได้ไม่ดี อาจารย์มิยาโมโตะเป็นบุคคลอันดับหนึ่งในแวดวงศิลปะการเขียนพู่กันจีน อักษรชุดหนึ่งของเขาก็ขายได้สองล้านดอลลาร์สหรัฐ!!"

ชายอ้วนวัยกลางคนพูดด้วยเสียงเย็นชา

"ไอ้หมอนี่เป็นใคร กล้าพูดจาเหลวไหลที่นี่ ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง อาจารย์มิยาโมโตะ อยู่ในศิลปะการเขียนพู่กันจีนทั่วโลก ก็มีอันดับรายชื่ออยู่ด้วย!!"

"ฮ่าๆ คราวนี้มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว เขาไม่รู้หรือว่าอาจารย์มิยาโมโตะเป็นใครเหรอ?"

นักธุรกิจผู้มั่งคั่งหลายคนมีความสุขในทันที กล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าของอาจารย์มิยาโมโตะ ไอ้หมอนี้เป็นคนแรก!!

"ศิลปะการเขียนพู่กันจีนแค่เรื่องจิ๊บจ๊อยเท่านั้นเอง ฉันก็พูดไปงั้นๆแหละ พวกคุณทำต่อไปเถอะ"

เย่เซิ่งเทียนยิ้มจางๆ ไม่ได้ตั้งใจที่จะถกเถียงอะไรกับพวกเขา

ลายมือของชายชราคนนี้ก็ดีมากจริงๆ วิธีการลากเส้น แนวโค้ง รัศมี และจุดเด่นของอักษรสิงซูก็แสดงออกมาได้อย่างประณีตยอดเยี่ยม ก็มีความน่าทึ่งมากจริงๆ ก็นับได้ว่าเป็นปรมาจารย์ท่านหนึ่งจริงๆ

ชายชราคนนี้มีความสามารถเป็นทุนเดิมจริงๆ ด้วยระดับความสามารถของอักษรสิงซูแบบนี้ อยู่ในสายตาของโลก บางทีในบรรดาศิลปะการเขียนพู่กันจีนที่ความสามารถเหนือกว่าจาก "อักษรสิงซู"ในปัจจุบัน ก็ยังสามารถติดอันดับหนึ่งในห้าได้

ระดับความสามารถแบบนี้ ห้ามณฑลในเจียงหนาน เป็นหนึ่งต่อหนึ่งที่มีอยู่จริงๆ ในสายตาของงานเลี้ยงการกุศลในคืนนี้แล้ว ไม่มีใครมีคุณสมบัติที่จะแสดงความคิดเห็นได้

แต่ว่า ยังคงขาดความรู้สึกแค่เล็กน้อย

ยิ่งไปกว่านั้น อักษรสิงซูที่สูงที่สุด ถึงตาคนอาทิตย์เป็นใหญ่ตั้งแต่เมื่อไหร่?

เย่เซิ่งเทียนก็ไม่อยากที่จะถือสาพวกเขา เตรียมตัวออกไป กลับถูกอาจารย์มิยาโมโตะห้ามไว้

อาจารย์มิยาโมโตะพูดอย่างแผ่วเบาว่า: "พูดไปงั้นๆเหรอ? พ่อหนุ่ม ฉันชิอิจิโร่ มิยาโมโตะอยู่ในแวดวงศิลปะการเขียนพู่กันจีนมาหลายปีแล้วโจวเมิ่งจือนักเขียนอักษรสิงซูต้าเซี่ยอันดับหนึ่งของพวกนายก็พ่ายแพ้ให้กับฉัน นายเอาความมั่นใจจากไหนมาประเมินอักษรของฉัน? อยากออกไปก็ได้ คุกเข่าลง ขอโทษฉัน ฉันก็ไม่ถือสานาย นายคิดว่า อาจารย์ศิลปะการเขียนพู่กันจีน ล่วงเกินได้ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"หืม? คุณแน่ใจนะ?"

เย่เซิ่งเทียนยิ้ม ไม่ใช่รอยยิ้ม แต่ยิ้มเยาะเย้ยต่างหาก หัวเราะเยาะ!

ไม่ได้ซ่อนเร้นการเย้ยหยันเลยสักนิด!

เย้ยหยันอย่างพอดิบพอดี!

"ช่างเป็นเด็กที่หยิ่งผยอง เหิมเกริมต่อหน้าของอาจารย์มิยาโมโตะก็ช่างเหอะ ยังกล้าหัวเราะเยาะ รนหาที่ตายจริงๆ!"