ตอนที่ 201 เขาตั้งหากที่เป็นอาจาร์ย

ใช่!

ชิอิจิโร่ มิยาโมโตะ เป็นปรมาจารย์ด้านอักษรพู่กันจีนชั้นนำของโลก เขาคุกเข่าลงแล้ว!

คุกเข่าต่อหน้าเย่เซิ่งเทียน!!

เย่เซิ่งเทียนไม่พูดอะไร แล้วก็ไม่ทำอะไร และยังเขียนไม่เสร็จ ชิอิจิโร่ มิยาโมโตะ ก็คุกเข่าลงแล้ว!!

เขาเชื่อคำพูดของเย่เซิ่งเทียนทันที!!

"อาจารย์มิยาโมโตะ!!"

ทุกคนอึ้ง!

เรื่องนี้น่าตะลึงจริงๆ ไม่คาดคิดว่า อาจารย์มิยาโมโตะจะคุกเข่าลงจริงๆ !!

เขาคุกเข่าให้เด็กกระโปกนี้!!!

"ฉันยอมแพ้แล้ว!!"

ชิอิจิโร่ มิยาโมโตะหลับตาและกราบลงไป!

เขายอมแพ้ และเขาเชื่อว่าเขาแพ้!!

"นี่คือทักษะการเขียนอารัมภกถาบทกวีหลานถิงที่แท้จริง ฉันเรียกรู้เพียงผิวเผินเท่านั้น แต่คุณผู้ชายท่านนี้ต่างหาก ที่มีวิชาที่แท้จริง"

ชิอิจิโร่ มิยาโมโตะยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ ทันทีที่เย่เซิ่งเทียนลงมือเขียน เขาก็รู้เลยว่าตนเองแย่ตรงไหน เขาแค่ไม่พอใจ และไม่อยากไปเชื่อว่า อีกฝ่ายยังเด็กมากเช่นนี้ แต่เขากลับมีความสามารถด้านพู่กันมากกว่าตน

เขายิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัว!

คำที่ตนเขียนขึ้นมา เป็นเพียงผิวเผิน เป็นเพียงอักษรที่ไม่มีชีวิต!!

แต่ชายหนุ่มคนนี้เขียนออกมา กลับมีชีวิต!

ใช่แล้ว ในช่วงเวลาหนึ่ง เขารู้สึกว่าคำพวกนั้นมีชีวิตอยู่ ราวกับว่านักอักษรศิลป์มือเอกหวังซีจือได้เกิดใหม่มาเขียนอีกครั้งด้วยตนเอง!

อารมณ์นั้น ความคล้องตัวนั้น ความแข็งแกร่งและหนักแน่นของพู่กันนั้น ตนเทียบกับเขาไม่ได้เลย

" ลงมือเบาเส้นอักษรกลับแหลมคม ขีดเส้นแนวนอนและขวางแทบจะเข้าด้วยกัน ขีดจุดงามดั่งหง ซึ่งมีความหมายแฝงอยู่!!สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความหมายแฝงนั้น ถูกแสดงออกมาอย่างชัดเจนเต็มที่"

เมื่อได้ยินความคิดเห็นของมืออาชีพพวกนี้ แม้ว่าคนรอบข้างจะไม่เข้าใจ แต่พวกเขาก็รู้สึกว่าคำพูดเหล่านี้ดีกว่าคำพูดของชิอิจิโร่ มิยาโมโตะ

ไม่ใช่ว่างานของชิอิจิโร่ มิยาโมโตะไม่ดี แต่จะพูดยังไงดี ของเขานั้นมักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างขาดหายไป

ก็เหมือนผู้หญิงที่สวยเหมือนกันสองคน แววตาเหม่อลอยเล็กน้อย แม้ว่าจะงดงามและกลับไร้ชีวิตชีวา ดูเหมือนขาดบางอย่างไป ส่วนอีกหนึ่งนั้นมีแววตาที่มีจิตวิญญาณ ดวงตาที่สดใสเป็นประกายเผยเสน่ห์ ความแตกต่างระหว่างทั้งสองชัดเจนมากทีเดียว

ตอนนี้ ตัวอักษรที่ชิอิจิโร่ มิยาโมโตะ เขียนก็เหมือนผู้หญิงที่มีแววตาเหม่อลอย และอักษรที่เย่เซิ่งเทียนเขียนเปรียบเสมือนดั่งหญิงสาวที่มีแววตางดงาม สดใสมีจิตวิญญาณ