ตอนที่ 234 เมฆดำปกคลุมทั่วเมือง

"หุบปากแล้วไสหัวออกไป"

เย่เซิ่งเทียนหรี่ตาลง ดวงตาที่เฉียบคมทั้งคู่ของเขา เหมือนดาบคมสองเล่ม สบตากับนายหญิงใหญ่หวาง

ทั้งคู่สบตากัน นายหญิงใหญ่หวางถอยหลังไปสองสามก้าว ดวงตาของเธอรู้สึกเสียวซ่าเล็กน้อย

ดวงตาคู่นั้นดูเฉียบคมและเผด็จการมาก

ทำให้เธอขวัญหนีดีฝ่อ

นายหญิงใหญ่หวางรู้สึกใจเต้นระรัว แล้วความหวาดกลัวที่เย่เซิ่งเทียนเคยทำในช่วงเวลาที่ผ่านมา ปรากฏขึ้นในหัวใจของเธออีกครั้ง

เธอคิดว่ามีตระกูลของ รอว์ลส์สนับสนุนอยู่เบื้องหลัง ตนเองจะไม่กลัวอันธพาลอย่างเย่เซิ่งเทียนอีกต่อไป

แต่เธอนึกไม่ถึงว่าตอนนี้ดวงตาของเย่เซิ่งเทียนยังคงทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัว

เธอรู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก!

เธอเป็นถึงนายหญิงใหญ่ของตระกูลหวาง!

หลานเขยของเธอเป็นถึงคุณชายของตระกูลวิลเลียมซึ่งเป็นมหาเศรษฐีต่างชาติ!

ตอนนี้ เขยแต่งเข้าคนนี้กล้ามาข่มขู่ตนเอง? ยังกล้าบอกให้ตนเองไสหัวออกไป?

บ้าคลั่ง

บ้าคลั่งเกินไปแล้ว!

นายหญิงใหญ่หวางโกรธจนฟันปลอมสั่น จ้องเข็มไปที่เย่เซิ่งเทียน แต่ไม่กล้าพูดอะไร

ดวงตาที่เฉยเมยและเยือกเย็นของเย่เซิ่งเทียน ทำให้เธอรู้สึกตกใจ

อันธพาลคนนี้ อาจจะลงมือทำร้ายเธอจริง ๆ

อันธพาลคนนี้ ไม่เคารพเธอแม้แต่น้อย

อันธพาล คุณบ้าคลั่งต่อไปเถอะ ถ้า คุณตายแล้วก็จะไม่มีใครไปเก็บศพของ คุณล่วงเกินคนไว้มากมาย ฉันจะคอยดูว่าคุณจะจองหองได้ถึงเมื่อไหร่! !

ไม้ค้ำยันหัวมังกรกระแทกลงบนพื้นอย่างแรง แล้วนายหญิงใหญ่หวางก็แสดงท่าทางน่าเกรงขาม และกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เย่เซิ่งเทียน พวกเรามารอดูกันต่อไป โชคดีไม่อาจอยู่กับคุณได้ตลอดเวลาหรอก ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพลังอำนาจที่แท้จริง โชคและเส้นสายเล็กน้อยของคุณ มันไม่มีประโยชน์แม้แต่น้อย..... "

เย่เซิ่งเทียนมองเธอด้วยความเย็นชา

นายหญิงใหญ่หวางรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก หยุดกะทันหัน และหุบปากทันที

สายตานั้นทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัว

ปัง!

หลี่หลานปิดประตูทันที ตอนนี้แม้แต่มือของนายหญิงใหญ่หวางก็สั่น

เธอรู้สึกโกรธมาก