ตอนที่ 27 ซือซือถูกลักพาตัว

ตุ๊บ!

หวางเปียว หลี่หลานและคนอื่น ๆ ต่างตกตะลึง

ไม่อยากจะเชื่อ!

มันเหลือเชื่อ!

ไม่คิดว่านายหญิงใหญ่จะคุกเข่า! !

สิ่งนี้ต้องไม่ใช่ความจริง

มันเป็นไปได้อย่างไร?

คงจะเป็นความฝัน

หวางเปียวบีบต้นขาของเขาอย่างแรง

ซู่

เจ็บมาก

เป็นความจริง

คุณย่าคุกเข่าลงจริง ๆ คุกเข่าอ้อนวอนหวางซี!

นี่......

หวางเปียวกล่าวว่า "คุณย่า......"

หวางเอี๋ยนกล่าวว่า "หวางซี คุณนั้นไร้คุณธรรมและจริยธรรม กล้าให้คุณย่าคุกเข่าหรือ?!"

เย่เซิ่งเทียนกล่าวอย่างเย็นชา "ถ้าต้องการให้ตระกูลหวางล้มละลาย พวกคุณก็ไม่ต้องคุกเข่า"

"คุกเข่าลงแล้วขอโทษ""

นายหญิงใหญ่หวางออกคำสั่ง

หวางเปียวและหวางเอี๋ยนกัดฟัน

คุกเข่าต่อหน้าหวางซี

แววตาเต็มไปด้วยความแค้น!

ถึงแม้พวกเขาจะไม่พอใจมาก แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น

ถ้าไม่คุกเข่า หวางซีก็จะไม่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ และตระกูลหวางจะต้องล้มละลาย

"น้องหวางซี พวกเราผิดไปแล้ว"

หวางซียิ้มด้วยความเศร้า "คุณย่า คุณถือว่าฉันเป็นหลานสาวจริง ๆ หรือ? เพื่อครอบครัวของลุงใหญ่ ตอนนั้นคุณย่าช่วยลุงใหญ่บีบบังคับพ่อออกไปจากตระกูล และตอนนี้คุณเต็มใจที่จะคุกเข่าให้ฉัน......ฮ่าฮ่า คุณลุกขึ้นเถอะ นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะช่วยตระกูลหวาง"

นายหญิงใหญ่หวางลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว รีบคว้าข้อมือของหวางซี และกล่าวด้วยความร้อนใจว่า "คุณโทรศัพท์ไปหาเจ้าบ้านจ้าวตอนนี้เถอะ"

หวางเปียวและหวางเอี๋ยนลุกขึ้นเช่นกัน เย่เซิ่งเทียนกล่าวเยาะเย้ยว่า "ถ้ากล้าลุกขึ้น ตระกูลหวางจะล้มละลายตอนนี้เลย"

ทั้งสองคนรู้สึกโมโหมาก

พวกเขาจ้องเย่เซิ่งเทียนอย่างดุดัน

เย่เซิ่งเทียนกล่าวราบเรียบ "ผมชอบเห็นท่าทางที่พวกคุณอยากจะฆ่าผมแต่ทำอะไรไม่ได้"

"เย่เซิ่งเทียน แม่งฉิบหายอย่าผยองนัก ต้องมีวันที่คุณต้องร้องไห้! หวางซี คุณมันไร้คุณธรรมและจริยธรรม แล้วยังกล้าให้คุณย่าคุกเข่า ผม........"

เย่เซิ่งเทียนตบไปที่หน้าของหวางเปียว "ตบหน้าตนเองร้อยครั้ง ยอมรับผิดและขอโทษด้วย"

หวางเปียวกล่าวด้วยความโมโหว่า "เย่เซิ่งเทียน อย่ารังแกคนมากจนเกินไป!"

เย่เซิ่งเทียนกล่าวราบเรียบว่า "ถ้าไม่ต้องการให้ตระกูลหวางล้มละลาย ก็ปฏิบัติตามที่ผมบอก"

"คุณย่า"

หวางเปียวโกรธจนตัวสั่น

นี้เป็นความอัปยศอย่างยิ่ง

เขาเกิดมาจนโตขนาดนี้ และนี่เป็นครั้งแรกที่ถูกคนเหยียบหยามมากขนาดนี้

"ตบ"

แววตาของนายหญิงใหญ่หวางฉายแววดุร้าย

เพี๊ยะ

หวางเปียวตบหน้าตนเอง

เย่เซิ่งเทียนกล่าวช้า ๆ ว่า "ยังแรงไม่พอ แรงอีก"

หวางเปียวกัดฟัน ดวงตาของเขาแดงก่ำ

เพี๊ยะ

เขาตบหน้าตนเองอย่างแรง หลังจากตบไปหลายครั้ง ใบหน้าของเขาชา และเลือดออกจากมุมปาก

ดวงตาของเขานั้นเคร่งขรึมและโกรธแค้น

ไม่ช้าก็เร็วความเกลียดชังนี้จะถูกส่งกลับไปยังเย่เซิ่งเทียนและหวางซี

"หวางซี ขอโทษด้วย ผมเป็นคนปากเสีย ผมไม่ควรด่าคุณ"

เพี้ย เพี้ย เพี้ย

หวางเปียวตบหน้าตนเองและขอโทษเสียงดัง