ตอนที่ 29 ผม เย่เซิ่งเทียน

......

"คือท่านหาน หานเทียนเฉิง เขาขอให้พวกเราทำ เขาเป็นคนมาหาพวกเรา"

พี่เหวินที่โหดเหี้ยม แต่ตอนนี้เขาตกใจจนพูดไม่ได้ศัพท์

"ให้พวกเขามีชีวิตอยู่สามวัน"

ดวงตาของเย่เซิ่งเทียนเย็นชา

"น้อมรับคำสั่ง"

เวินเฉินให้คนพาพวกเขาออกไป

สามวันนี้ พวกเขาจะไม่ตายง่าย ๆ

พวกเขาจะได้รู้ซึ้งถึงความสิ้นหวังของเหยื่อเหล่านั้น

เย่เซิ่งเทียนมองยายหลี่

ซือซือเกือบถูกอีแก่คนนี้พรากไปแล้ว

ตนเองเกือบจะไม่ได้เห็นหน้าซือซือไปตลอดชีวิตแล้ว

"เจ้าเทพไว้ชีวิตด้วย เจ้าเทพไว้ชีวิตด้วย ฉันไม่กล้าทำอีกแล้ว ฉันเต็มใจที่จะยอมจำนน ฉันเต็มใจชดใช้ความผิด ฉันยินดีที่จะอธิบาย เจ้าเทพอย่าฆ่าฉันเลย"

ยายหลี่หมอบอยู่บนพื้น ร้องไห้ขอความเมตตา

"ไม่ว่าจะจัดการเธออย่างไร มันก็ไม่ถือว่ามากเกินไป"

หลังจากเย่เซิ่งเทียนกล่าวจบ เขาอุ้มซือซือเดินจากไป

เวินเฉินกัดฟันและมองยายหลี่

ชั่วชีวิตของเธอนั้นเกลียดการลักพาตัวเด็กแบบนี้มากที่สุด

เพราะตัวเธอเองถูกลักพาตัวไปขายตอนอายุสามขวบ

ต่อมาตอนที่เธอหาพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดเจอ เหลือเพียงแค่หลุมศพสองหลุมเท่านั้น

ตอนนั้นเธอถึงได้รู้ว่าหลังจากตนเองถูกลักพาตัวไปขายแล้ว พ่อแม่ตามหาเธอยี่สิบปีเต็ม!

คุณย่าฆ่าตัวตายเพราะโทษตนเอง และพ่อแม่ของเธอขายบ้านเพื่อหาตนเอง

สุดท้ายไม่มีเงินรักษาพยาบาลและเสียชีวิต

"นำตัวออกไป ฉันจะล้างแค้นให้กับเด็กที่ถูกลักพาตัวทุกคน และครอบครัวที่แตกสลายทั้งหมด!"

เวินเฉินกัดฟันกล่าวประโยคนี้ออกมา

......

"คุณพ่อค่ะ ต่อไปพ่อจะจากไปอีกไหม?"

ซือซือกอดคอเย่เซิ่งเทียนไว้แน่น หัวเล็ก ๆ ของเธอแนบอยู่ใบหน้าของเย่เซิ่งเทียน และร้องไห้สะอึกสะอื้น

"ไม่ไปแล้ว ต่อไปพ่อจะไม่ไปไหนอีกแล้ว"

เย่เซิ่งเทียนใช้ปราณทิพย์เพื่อบรรเทาอาการบวมของซือซืออย่างลับ ๆ

เขากลัวว่ามันจะกลายเป็นเงามืดในใจของหวางซี

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า คุณพ่อจะไม่จากไปอีกแล้ว คุณพ่อจะไม่จากไปอีกแล้ว"

ซือซือรู้สึกมีความสุขมาก เธอหัวเราะทั้งน้ำตา และยังมีน้ำมูกไหลออกมาอีกด้วย

"คุณพ่อค่ะ พรุ่งนี้ครูบอกว่าจะมีประชุมผู้ปกครอง คุณพ่อไปกับหนูดีไหม?"

"โอเค"

"คุณพ่อค่ะ หนูอยากกินไอศกรีม"

"ไม่ดี มันจะทำให้ปวดท้อง"

"ฮือ ฮือ ฮือ......"

"โอเค พ่อจะซื้อให้ แต่อย่าบอกแม่เด็ดขาด และกินได้เพียงแท่งเดียว"

"ค่ะ"

กลับถึงบ้าน

เมื่อหวางซีเห็นซือซือ รีบดึงเธอเข้าไปกอดทันที

หลังจากนั้น ตบก้นของซือซืออย่างแรง ร้องไห้และกล่าวว่า "เจ้าเด็กดื้อ ใครมารับหนู หนูก็จะไปกับเขาใช่ไหม? หนูอยากให้แม่ตกใจตายใช่ไหม??"

หลังจากตบ หวางซีรู้สึกสงสารซือซือมาก กอดซือซือแล้วร้องไห้

ซือซือร้องไห้เช่นกัน และใช้มือเล็กเช็ดน้ำตาให้หวางซีด้วยความเงอะงะ "คุณแม่อย่าร้องไห้ ป้าใหญ่หลอกหนู บอกว่าคุณแม่ถูกคนเลวลักพาตัวไป จะพาหนูไปหาคุณพ่อ หนูถึงไปด้วย"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่เซิ่งเทียนรู้สึกตกตะลึง

หวางเอี๋ยน?

หวางเอี๋ยนอีกแล้ว!

ผู้หญิงอสรพิษ มีอะไรก็พุ่งเป้ามาที่ผม ทำไมถึงทำกับลูกสาวผมเช่นนี้?

เธออายุเพียงแค่สามขวบ

คราวนี้ผมจะไม่ปล่อยคุณไปแน่นอน!

"ทำไมหวางเอี๋ยนต้องทำร้ายซือซือด้วย ทำไมเธอถึงโหดเหี้ยมขนาดนี้ ซือซือเป็นหลานสาวของเธอน่ะ"

หวางซีโกรธจนหน้าเปลี่ยนสี

เธอไม่เคยล่วงเกินหวางเอี๋ยน แต่หวางเอี๋ยนกลับอำมหิตขึ้นทุกที!

เย่เซิ่งเทียนกล่าวอย่างเย็นชาว่า "ซีเอ๋อร์ ไม่ต้องกังวล คราวนี้ผมไม่ปล่อยเธอไปแน่นอน"

และขณะนี้ หลี่หลานโทรศัพท์เข้ามา "ซีเอ๋อร์ เซิ่งเทียน แย่แล้ว หวางเปียวพาท่านหานมาทวงหนี้ที่บริษัท ควรทำอย่างไรดี?"

ท่านหาน?

สายตาของเย่เซิ่งเทียนเย็นชา

ผมยังไม่ได้ไปหาคุณ คุณกลับมาถึงที่เอง

"คุณแม่ ผมจะไปตอนนี้เลย อย่าขัดแย้งกับพวกเขา รอผมไปจัดการ"

เย่เซิ่งเทียนรีบสั่งทันที เพราะกลัวว่าแม่ยายจะเสียเปรียบ

บริษัทหัวหยวน

เลือดหยดลงมาจากมุมปากของหลี่หลาน เธอคุกเข่าอยู่บนพื้น ผมยุ่งเหยิง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเลือด