ตอนที่ 305 อย่ามายุ่งกับฉัน

"แกอย่าเข้ามา แกจะทำอะไร!! ฉันเป็นตัวแทนของตระกูลเย่ แกกล้าแตะต้องฉัน!!"

สายตาที่เย็นชาของเย่เซิ่งเทียน ทำให้หงหยวนกลัวจนถอยหลังอย่างไม่หยุดยั้ง ในหัวสมองว่างเปล่า และเหลือเพียงความหวาดกลัว!

เขาราวกับเห็นนรกแห่งหนึ่ง ในแววตาของเย่เซิ่งเทียน นั่นเป็นฉากของกระดูกที่ก่อตัวเป็นภูเขา เลือดนองเป็นทะเล เลือดไหลเป็นแม่น้ำ!

เขารู้สึกว่า ตัวเองตายแน่ๆ!

ถูกสายตาน่ากลัวนั้นจ้องมอง หงหยวนมีความใจร้อนอยากที่จะหลบหนี แต่เขาก็ต้องตกใจเมื่อพบว่า ขาทั้งสองของตัวเองอ่อนลง ไม่สามารถควบคุมได้ และไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

เขาเสียใจมาก ทำไมต้องทำให้เย่เซิ่งเทียนโกรธด้วย

ที่นี่มีแค่ตัวเองและคุณหนูใหญ่สองคน ถ้าเย่เซิ่งเทียนลงไม้ลงมือ ห้ามไม่ได้ด้วยซ้ำ!

พรึ่บพรั่บ!

หงหยวนคุกเข่าลงตรงหน้าของเย่เซิ่งเทียน!

พ่อบ้านตระกูลเย่อย่างสง่าผ่าเผย ซึ่งเป็นตัวแทนของตระกูลเย่ที่มีอยู่ ในเวลานี้ ไม่นึกเลยว่าจะคุกเข่าตรงหน้าของเย่เซิ่งเทียน!

ก็เหมือนกับกระต่ายโดนเสื้อข่มจนเป็นอัมพาต

"อย่าฆ่าฉัน อย่าฆ่าฉัน"

หงหยวนสั่นเทา ในดวงตาเผยให้เห็นความหวาดกลัว ไม่เหมือนกับพ่อบ้านน่าเกรงขามของตระกูลเย่!

แกร๊ก!

เย่เซิ่งเทียนเหยียบลงไป ก็เหยียบขาทั้งสองข้างของหงหยวนอย่างกะทันหัน

"อ๊ากกกก"

หงหยวนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดราวกับฆ่าหมู ไม่ใช่เสียงมนุษย์ ราวกับเสียงกรีดร้องของหมูและสุนัขที่ถูกฆ่า

"อย่ามายุ่งกับฉัน!"

เย่เซิ่งเทียนเตะหงหยวนออกไป และจากไปในทันที

ความเผด็จการของเขา ความเย่อหยิ่งของเขา สร้างความประทับใจให้ทุกคนอย่างลึกซึ้ง

แต่ว่า กลับไม่มีใครสังเกตเห็นว่า มุมปากของเย่เซิ่งเทียน สั่นเทา ในสายตาของเขา เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย

บุคคลโดยทั่วไปเห็นเพียงความดูดีอันไม่มีจำกัดของเขา มองเห็นแต่ตำแหน่งอันมีเกียรติอย่างหาที่เปรียบมิได้ เห็นเพียงความน่าเกรงขามกุมอำนาจใหญ่เป็นตายของเขา