ตอนที่ 35 ครั้งที่สองแล้ว

อะไรน่ะ?

ยังให้จ้าวชวนขอโทษเด็กนอกคอกอีกด้วย?

เขายังบอกว่าถ้าตอนนี้ไม่ขอโทษ อีกสักครู่คุกเข่าขอร้องก็ไม่มีประโยชน์?

เขายังไม่ตื่นมั้ง นี่มันยโสโอหังเกินไปแล้ว?

เขาเป็นคนโง่หรือ? กล้าพูดเช่นนี้กับคนตระกูลจ้าว?

คนหนุ่มที่ยังมองโลกไม่รอบด้าน จึงไม่รู้สึกกลัวอะไร ซึ่งมันเป็นการรนหาที่ตายเอง

ผู้ปกครองที่เหลือต่างตกตะลึง

"เมื่อสักครู่จ้าวชวนแค่อยากจะหักขาของเขาข้างหนึ่ง แต่เขากลับยโสโอหังขนาดนี้ แล้วมันจะไม่ง่ายแค่หักขาข้างหนึ่งแล้ว"

ครูโจวจับหน้าและกล่าวด้วยความโมโหว่า "ประธานจ้าว ไม่จำเป็นต้องพูดไร้สาระกับคนรนหาที่ตาย ดูสิว่าเขาทำร้ายภรรยาและลูกของคุณจนมีสภาพเช่นนี้ เสี่ยวเป๋าอายุแค่ห้าขวบเท่านั้น เขายังลงมือทำร้ายได้ลงคอ"

"แม่งฉิบหาย ต่อหน้าผมจ้าวชวนแล้วยังกล้าเสแสร้งเช่นนี้อีก เดิมทีคิดจะตัดขาข้างหนึ่ง ตอนนี้หักแขนขาของมันซะ"

จ้าวชวนกล่าวด้วยความผยอง "ลูกเสี่ยวเป๋า ไปตบหน้าเด็กนอกคอกเพื่อจะได้ระบายความโกรธ"

เสี่ยวเป่ากล่าวด้วยความโมโหว่า "เย่เยว่ซือ เด็กนอกคอก คอยดูว่าฉันจะจัดการเธออย่างไร"

อันธพาลสิบกว่าคนพุ่งเข้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

"คุณพ่อค่ะ หนูกลัว"

ซือซือก้มหน้าซุกเข้าไปในอ้อมแขนของเย่เซิ่งเทียน

"ซือซือ หลับตาลง"

เย่เซิ่งเทียนลูบศีรษะเล็ก ๆ ของเธอ

ทันใดนั้น ร่างของเย่เซิ่งเทียนเปล่งประกายดุดันราวกับเสือที่พร้อมจู่โจม

ขาของเขาเหมือนล้อหมุนความเร็วสูง และชั่วพริบตา อันธพาลทั้งหมดล้มลงบนพื้นทันที

"ขาของผม"

"แขนของผม"

".............."

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ทำให้คนที่อยู่รอบ ๆ รู้สึกหนังศีรษะชา

"คุณไม่คู่ควรเป็นครู"

ก่อนที่คนอื่นจะมีปฏิกิริยาตอบสนอง เย่เซิ่งเทียนตบครูโจวกระเด็นออกไป

จากนั้นก็เดินมาอยู่หน้าจ้าวชวน

"คุณ คุณคิดจะทำอะไร? ผมจะบอกคุณว่าผมเป็นคนของตระกูลจ้าวเชียวน่ะ"

จ้าวชวนตกใจจนไม้เบสบอลร่วงลงบนพื้น