ตอนที่ 38 ผู้อำนวยการหลิวผู้ที่หยิ่งยโสโอหัง

เมื่อไปถึงที่หมายแล้ว เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกล่าวด้วยความหงุดหงิดว่า "ทำไมเป็นคุณอีกล่ะ? ผู้อำนวยการหลิวทำใบอนุญาตให้ทุกคน ยกเว้นคุณคนเดียวเท่านั้น เข้าใจไหม?"

หวางซีกล่าวด้วยความไม่พอใจว่า "มีสิทธิ์อะไรที่จะไม่ทำให้ฉันล่ะ?"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกล่าวเยาะเย้ยว่า "แม้แต่เงินหนึ่งแสนคุณยังไม่สามารถหามาได้ แล้วยังต้องการขอใบรับรองจากผู้อำนวยการหลิวอีก? คุณคิดว่าคุณเป็นใคร?"

หวางซียังต้องการพูดด้วยเหตุผล แต่เย่เซิ่งเทียนก้าวเดินไปข้างหน้า หรี่ตาลงและกล่าวว่า "นี่คือคำพูดที่ผู้อำนวยการหลิวพูดหรือ?"

"ผมเป็นคนพูดเอง"

ผู้อำนวยการหลิวที่อายุประมาณสี่สิบกว่าปี กล่าวอย่างดูถูกอยู่ที่หน้าต่าง

ตระกูลหมิงบอกเขาว่า ถ้าคนของบริษัทหัวหยวนมาขอใบรับรอง ห้ามทำใบรับรองให้เด็ดขาด

เขาเช็ดแว่นและกล่าวด้วยความยโสโอหังว่า "ฟังชัด ๆ ผมจะทำใบอนุญาตให้ทุกคน ยกเว้นคุณคนเดียว ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากผม ผมจะคอยดูว่าจะมีใครกล้าทำใบรับรองให้พวกคุณ"

เย่เซิ่งเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "คุณแน่ใจหรือ?"

"คุณคิดว่าตนเองเป็นใคร? คู่ควรพูดกับผมหรือ?"

ผู้อำนวยการหลิวสวมแว่นตา หรี่ตาลงแล้วกล่าวช้า ๆ ว่า "หวางซี เพื่อเห็นแก่ว่าคุณเป็นคนหน้าตาดี เดิมทีผมคิดไว้ว่าถ้าคุณนอนกับผมหนึ่งคืน ผมก็จะออกใบรับรองให้ ตอนนี้ดูเหมือนว่าคุณยอมที่นอนกับชายชู้ แต่ไม่ยอมนอนกับผม คุณมันแพศยา แล้วยังเสแสร้งทำเป็นสูงส่งกับผมอีก?"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ หวางซีรู้สึกโกรธจนหน้าเปลี่ยนสี

เธอไม่คิดว่าผู้อำนวยการหลิวซึ่งเป็นราชการ แต่จะปากเสียขนาดนี้

"มาขอใบรับรองอย่างถูกต้อง แล้วทำไมผมต้องให้เงินคุณด้วย? ผมจะไปหาผู้บังคับบัญชาของคุณ ผมไม่เชื่อว่าจะไม่มีใครสนใจเรื่องนี้"

หวางซีคว้าแขนของเย่เซิ่งเทียนและกำลังจะจากไป

"ถึงแม้วันนี้คุณจะเรียกเทพเจ้ามา ผมก็ไม่ออกใบรับรองให้"

ผู้อำนวยการหลิวกล่าวด้วยความเย่อหยิ่ง ไม่แยแสเลยสักนิด และจิบน้ำอย่างช้า ๆ

เมื่อตระกูลหมิงสามารถสั่งตนเองได้ แล้วตระกูลหมิงจะละเลยหัวหน้าของตนเองได้อย่างไร?

"ไม่ต้องรีบ พวกเรามาขอใบรับรอง เขาบอกว่าไม่ทำใบรับรองให้แล้วพวกเราก็จะช่างมันหรือ? และเศษขยะเช่นนี้ไม่คุ้มที่จะทำให้คุณโกรธหรอก คุณคิดเสียว่าถูกหมากัดก็แล้วกัน"

"เชื่อใจผม วันนี้ผมจะทำให้พวกเราได้ใบรับรองแน่นอน"

เย่เซิ่งเทียนปลอบด้วยความอ่อนโยน