ตอนที่ 39 ผู้อำนวยการหลิวคุกเข่าแล้ว

เมื่อได้ยินเย่เซิ่งเทียนโทรศัพท์ ผู้อำนวยการหลิวหัวเราะเยาะทันที

เขาชี้ไปที่เย่เซิ่งเทียนและกล่าวว่า "โทรศัพท์เรียกเลขาเวินหรือ? แม่งฉิบหายคุณจะเสแสร้งให้ใครดู เลขาเวินเป็นคนโปรดของเจ้าเทพ คนชั้นต่ำอย่างคุณ คิดว่าตนเองเป็นตัวอะไร ยังจะโทรศัพท์เรียกเลขาเวินอีก?"

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ ผู้อำนวยการหลิวกอดอกด้วยความเย่อหยิ่งและกล่าวว่า "มา มา มา เรียกเลขาเวินมาให้ผมดู ถ้าวันนี้เลขาเวินไม่มา เจ้าหนู ผมจะทำให้คุณใช้ชีวิตที่เหลืออยู่บนเตียง"

เย่เซิ่งเทียนไม่ได้พูดอะไร มองผู้อำนวยการหลิวที่ทำตัวเหมือนตัวตลกอย่างเงียบ ๆ

"เซิ่งเทียน พวกเรากลับกันเถอะ"

หวางซีดึงเย่เซิ่งเทียน

เธอคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ เพราะก่อนหน้านั้นเลขาเวินเคยช่วยเหลือพวกเขามากมาย ซึ่งทั้งหมดนั้นเพื่อเห็นแก่เจ้าเทพเท่านั้น

ตอนนี้เจ้าเทพได้ตอบแทนบุญคุณของเย่เซิ่งเทียนจนหมดแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะเขาจะลดตัวมาช่วยอีก

"กลับ?"

ผู้อำนวยการหลิวยืนเท้าสะเอวและกล่าวด้วยความเย่อหยิ่งว่า "คุณรู้จักเลขาเวินไม่ใช่หรือ? โทรเรียกมาดูสิ ถ้าเลขาเวินไม่มา... ..ฮึ่ม ฮึ่ม ผมไม่เพียงแค่จะทำร้ายคุณ แต่ยังย่ำยีเธอต่อหน้าคุณอีกด้วย......."

ก่อนที่เขาจะพูดจบ ก็มีรถหงฉีของสำนักงานจ่งตูแล่นเข้ามา

ผู้อำนวยการหลิวอึ้งไปชั่วขณะหนึ่ง แต่เมื่อเห็นคนที่ลงมาจากรถ เขารู้สึกตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก

"เลขาเวินมาจริง ๆ?"

หวางซีตกใจจนอ้าปากค้าง

เธอคิดว่าเย่เซิ่งเทียนแค่ข่มขู่ผู้อำนวยการหลิวเท่านั้น แต่นึกไม่ถึงว่าเลขาเวินจะมาจริง ๆ

เจ้าเทพได้ตอบแทนบุญคุณให้เย่เซิ่งเทียนจนหมดแล้ว แล้วทำไมเลขาเวินยังมาอีก?

หวางซีมองเย่เซิ่งเทียนด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"เลขา เลขาเวิน"

สีหน้าของผู้อำนวยการหลิวขาวซีดทันที ขาของเขาอ่อนแรง และมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผาก

"คุณเย่ คุณหวาง ทำให้พวกคุณลำบากแล้ว ฉันจะจัดการปัญหาเดี๋ยวนี้"

เวินเฉินกล่าวด้วยความนอบน้อม

หลังจากนั้น เธอมองไปที่ผู้อำนวยการหลิวด้วยสายตาที่เย็นชา และกล่าวอย่างเย็นชา "คุณพูดว่าแม้แต่เทพเจ้ามาก็ไม่มีประโยชน์หรือ?"

"เข้าใจ เข้าใจผิดแล้ว......ผม......เลขาเวิน......."

ขาของผู้อำนวยการหลิวสั่นและกล่าวตะกุกตะกัก ไม่สามารถพูดเป็นประโยคที่สมบูรณ์ได้

ตุ๊บ

ผู้อำนวยการหลิวตกใจจนตัวสั่นเทา และนั่งลงบนพื้น