บทที่ 52

ขณะที่มันเดินกลับโรงเตี๊ยม ฉู่เฟิงหอบถุงผ้าที่ห่อหนังสือเอาไว้ และมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข

ส่วนด้านของซูเหม่ย นางหายโกรธและเลิกทำหน้าหงิกงอ ตอนนี้นางกลับมีรอยยิ้มสดใสแขวนไว้บนหน้า แปลว่านาง ก็กำลังมีความสุขเช่นกัน

"นี่ เจ้าเจอสมบัติซ่อนอยู่ท่ามกลางกองหนังสือเน่า ๆ พวกนี้เหรอ?" ซูเหม่ยถามขึ้นหลังจากทั้งสองเดินเข้ามาในห้อง

"นี่เจ้าเล่นละครมาตลอดเลยเหรอเนี่ย"

เมื่อเห็นท่าทีแปลก ๆ ของซูเหม่ย ฉู่เฟิงเลยรู้ว่านางแกล้งทำแบบนั้นมาตลอด นางล่วงรู้ว่าจริง ๆ มันต้องการจะ ทำอะไร

"ถ้าเจ้าไม่พูดอะไรและยอมมอบไข่มุกทิพย์ให้ตาแก่นั่นง่าย ๆ เขาก็คงคิดจะโก่งราคาเจ้าเพิ่มน่ะซิ ถ้าข้าไม่เล่นละครแกล้งทำเป็นไม่เห็นด้วย เจ้าจะได้มันมาง่าย ๆ แบบนี้หรือ?"

"เอาล่ะ ว่าแต่เจ้าเจอสมบัติอะไร?เอามาให้ข้าดูหน่อย…