บทที่ 63

“หืม" ฉู่เฟิงลืมตาขึ้นในขณะที่ยังรู้สึกพร่าเลือน เมื่อฟื้นคืนสติ มันก็ปิติอย่างยิ่ง

มันพบว่าภายในสมองของมันมีองค์ความรู้ใหม่อีกนับ ไม่ถ้วน องค์ความรู้เหล่านี้คือวิธีฝึกเคล็ดวิชาเหินเวหา ทว่าฉู่เฟิงยังไม่ทันจะได้ยิ้มกว้างเพราะความสุขที่เอ่ออยู่ในใจของมันเพราะมันต้องตกตะลึงเมื่อเห็นภาพที่อยู่เบื้องหน้า

"นี่… ที่นี่มันอะไรกัน?"

ฉับพลัน เบื้องหน้าฉู่เฟิงก็ไม่ใช่แค่เพียงห้องประหลาด อีกต่อไป แต่มันกลายเป็นห้องโถงที่ดูพิสดาร… เป็นวิหารที่ดูพิสดารเลยก็ว่าได้

วิหารนั้นสูงตระหง่านแม้ว่าจะไม่มีหลังคาปกคลุม ดูราวกับว่าจะสามารถเห็นได้ถึงโลกอื่น กำแพงที่รายล้อมตัวฉู่เฟิงอยู่นั้นไม่ได้ทำจากไม้ หิน หรือแม้กระทั่งเหล็ก มันเปล่งประกายราวกับคริสตัล และเรียบเนียนราวกระจกก็มิปาน ดู สวยงามเกินคำบรรยาย