บทที่ 70

นภายามราตรี จันทราดวงกลมโตสว่างสุกใสฉายแสงลงมายังพื้นพสุธา มีชายหนุ่มและหญิงสาวคู่หนึ่งเต็มไปด้วยความเดียวดาย

บนทางเดินหินชนวนที่เต็มไปด้วยความมืดที่เงียบสงัด ฉู่เฟิง และซูเหม่ยเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กันตามหนทางนั้น อาศัยเพียงแสงสว่างของจันทราในยามราตรี ฉู่เฟิงหันหน้ามา สบตากับซูเหม่ยซึ่งอยู่ข้างกายมันเป็นครั้งคราว ต่างคนต่างแอบมองกันและกัน ฉู่เฟิงได้แต่ตกตะลึงในความงามของแม่นางน้อยคนนี้

ขนตาที่เรียวยาวดูเข้ากับตาดวงโตอันเป็นประกายของนาง จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากเรียวบางสีชมพูอ่อนๆ ช่างงด งามเหมาะกับใบหน้าที่เรียวยาวดุจจิ้งจอก เมื่อมองลงมาที่หน้าอกรูปทรงโค้งมนสมบูรณ์แบบได้ขนาดพอดีกับร่างกาย ผิวพรรณที่นุ่มเนียนขาวผ่องดุจหิมะในฤดูเหมันต์ ความงาม อันเย้ายวนชวนเคลิ้มฝันนี้…