บทที่ 1008

“อย่าลังเลต่ออีกเลยท่านอาจารย์ ทำลายร่างของพี่ใหญ่เถอะ ท่านทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้นะ ท่านอาจจะตายนะ!”

อีธานก็ไม่ได้อยากให้เฟอร์นันโดตายเหมือนกัน แต่เขาก็พูดคำเหล่านั้นออกมาขณะที่น้ำตาไหลอาบแก้ม “อีกอย่าง เราไม่รู้ว่าสถานการณ์ของเขาเป็นยังไง ท่านอาจารย์ แม้ว่าท่านจะไม่อยากฆ่าเขา แต่มันก็ไม่อาจช่วยให้เขาฟื้นคืนชีพได้!”

“ใช่แล้ว ขนาดอีธานยังพูดอย่างนั้น การรักษาพี่ใหญ่คงไม่ง่าย!”

ดวงตาของวิลเลี่ยมแดงก่ำขณะที่ต่อสู้กับน้ำตาที่ก่อตัวขึ้นในดวงตาของเขา

“แค่ก ๆ !”

เฟนด์ไอนิดหน่อย เลือดก็ไหลทะลักออกมามากขึ้น

“ฉัน-ฉันฆ่าเขาไม่ได้...เราผ่านอะไรด้วยกันมามากมายในสนามรบและเขาก็รอดชีวิตมาได้ ฉันจะไม่ให้อภัยตัวเองถ้าฉันฆ่าเฟอร์นันโด และฉันคงจะก้าวหน้าในฐานะนักสู้ไม่ได้แน่ ๆ!”

เฟนด์เดินไปข้างหน้าทีละก้าว สีหน้าเขาซีดนิดหน่อย เห็นได้ชัดว่าเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสพอสมควร

“ฮ่า ฆ่ามัน ฆ่ามันซะ! ฮ่า ๆ!”

ชายชราหัวเราะเมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น “เด็กน้อย เกล็ดมังกรของแกถูกทำลายไปแล้ว” เขาพูดด้วยสีหน้าอย่างมีชัยชนะ “ตอนนี้แกไม่มีเกล็ดบนกรงเล็บมังกรของแกแล้ว ดังนั้นแกก็จะใช้กำลังไม่ได้เต็มที่ และแกก็ยังได้รับบาดเจ็บด้วย ฮ่าฮ่าฮ่า ระวังตัวด้วยนะเด็กน้อย ข้าไม่อยากให้แกตาย ข้าแค่อยากให้แกใกล้ตาย ข้าอยากเอาตัวแกและลูกศิษย์ของแกมาเป็นหุ่นเชิดและใช้ให้ต่อสู้เพื่อเรา!”

“เรื่องบ้า ๆ พรรค์นั้น ฉันจะไม่ปล่อยให้มันเกิดขึ้นหรอก!”

เฟนด์โกรธจัดจนกัดฟันและกำหมัดแน่น ด้วยมือแบบมนุษย์ เขาเก็บดาบของตัวเองไว้ และเปลี่ยนมันกลายเป็นกรงเล็บมังกรแทน

“แกมีโอกาสฆ่าเฟอร์นันโด แต่แกก็ไม่ทำ และตอนนี้แกยังได้รับบาดเจ็บอีก มาดูกันว่าแกจะสู้กับเขายังไง!”

ชายชราเป่าขลุ่ยอีกครั้งหลังจากที่เขาพูดจบ เฟอร์นันโดก็เคลื่อนตัวไปหาเฟนด์ในพริบตา มีชั้นของออร่าที่ก่อตัวรวมกันรอบ ๆ กรงเล็บมังกรของเขา มีพลังแผ่ออกมาจากมัน

“ย๊าาาา!”