บทที่ 1017

“ตระกูลแลมเบิร์ตแห่งเมืองจิน ตระกูลของเราเล็กกว่าพวกเขา และพ่อของฉันก็ปฏิเสธที่จะเข้าร่วมทำธุรกิจกับพวกนั้น... ฉันไม่คิดเลยว่าเขาจะส่งคนมาฆ่าพ่อแม่ฉัน ฉันกับปู่รอดมาได้เพราะไปตกปลา”

“ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็ยังจะอยากจัดการพวกเรา เลยเริ่มออกตามล่า เราเสียพวกเขาไปที่นี่ และกลายเป็นขอทาน เราหนีการไล่ล่าของพวกเขาไม่ได้”

บรีแอนน่าอธิบายให้เฟนด์ฟังกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น “หลังจากที่เรารู้ว่าคุณคือนักรบสูงสุดและเก้าเทพสงครามคือลูกศิษย์คุณ เราเลยจะขอความช่วยเหลือจากคุณเพื่อแก้แค้น...”

“ตระกูลแลมเบิร์ต?” เฟนด์ยิ้มเล็กน้อยขณะตอบว่า “ไม่เห็นจำเป็นต้องขอความช่วยเหลือจากเราเรื่องนี้เลย”

ดวงตาบรีแอนน่าสิ้นหวังลง

คำพูดต่อไปของเฟนด์ทำให้เธอไม่ทันระวัง อย่างไรก็ตาม “เพราะตระกูลแลมเบิร์ตก็เป็นศัตรูเราเหมือนกัน ฮ่า ๆ! ผมจะล้างบางพวกนี้ออกไปไม่ช้าก็เร็ว เหตุผลที่ผมมาที่เมืองนางแอ่นไม่ใช่เพราะกลัวตระกูลแลมเบิร์ต แต่ผมแค่อยากจะกำจัดบางคนในตระกูลเทย์เลอร์ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวไปด้วยกันไม่ได้ แน่นอนว่ามาที่นี่เพราะเกร็ดมังกร นอกจากนั้น ที่นี่อยู่ใกล้กับครอบครัวของผม...”

“ครอบครัวของคุณเหรอ?” บรีแอนน่าดีใจเมื่อได้ยินเฟนด์พูด ตระกูลแลมเบิร์ตก็เป็นศัตรูของเฟนด์เหมือนกัน ถ้าเป็นเช่นนี้แล้ว พวกเขาจะตามล่าคนพวกนั้นแน่นอน

ถึงอย่างนั้น บรีแอนน่าก็อยากรู้ว่าเฟนด์มาจากตระกูลแบบไหน? ถึงไม่เคยพูดเรื่องนี้มาก่อนเลย

“ฮ่า ๆ ! ไม่มีอะไรหรอก” เฟนด์รู้สึกซับซ้อนเมื่อพูดถึงตระกูลวู๊ด เขาเดินออกจากห้องมา “บอกปู่ของคุณว่าอีกไม่นานพวกคุณจะได้รับความยุติธรรมอย่างที่สมควรได้รับ แล้วผมจะกลับไปหาตระกูลวู๊ดอย่างสงบสุขได้ยังไง ในเมื่อยังไม่กำจัดพวกแลมเบิร์ตและฟรีแมนไปให้พ้น ๆ ทาง”