บทที่ 1035

อย่างไรก็ตาม เฟนด์พบว่ามีหญิงอ้วนคนนึงยืนไม่ไกลจากลิลลี่มากนัก หน้าของเธอหม่นลงเมื่อเธอเห็นเฟนด์ เธอทำท่าทีราวกับว่าเธอกลัวว่าจะถูกจับได้อย่างไรอย่างงั้น เธอเลยกลับหลังหัน แล้วทำท่าจะหนี

หน้าของเธอซีดเผือดหลังจากที่เฟนด์ตะคอกใส่เธอ เธอยืนนิ่ง ๆ ไม่รู้ต้องทำอะไรต่อ

คนอื่น ๆ มองตามไปที่ ๆ เฟนด์กำลังจ้องอยู่ และคนที่เฟนด์เรียกก็คืออีเวต

“หญิงอ้วน ลืมแล้วเหรอว่าทำอะไรลงไป? เราเจอกันเมื่อห้าปีก่อน ตอนที่ฉันคุกเข่าทั้งคืน ขอร้องเพื่อที่จะเจอพ่อของฉันไม่ใช่หรือไง?” เฟนด์ยิ้มอย่างเย็นชาก่อนจะพูดออกมา

หญิงอ้วนหันไปรอบตัวเธอ ดวงตาของเธอสั่นไหว เธอตอบอย่างข้าง ๆ คู ๆ ว่า “นายน้อยเฟนด์ คุณจำผิดรึเปล่าคะ? เราเจอกันเมื่อไหร่กัน? นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเจอคุณนะคะ”

“ฮ่าฮ่า… ครั้งแรกงั้นเหรอ? ถ้าห้าปีที่ผ่านมาเธอลดน้ำหนัก ฉันคงจำเธอไม่ได้ ทว่า ร่างกายของเธอไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด ฉันถึงจำเธอได้ไงล่ะ!” เฟนด์หัวเราะร่า ก่อนจะหันไปกล่าวให้ทุกคนได้ยินว่า “ห้าปีที่แล้ว แม่ของผมป่วยหนัก ผมเลยมาที่นี่เพื่อมาหาพ่อ ผมมาเพื่อขอค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดของแม่ และมันก็แค่ห้าแสนเหรียญเท่านั้น ผู้หญิงคนนี้เธอบอกว่าเธอเป็นแม่บ้านของตระกูลวู๊ด และพ่อก็ปฏิเสธที่จะเจอผม ผมถูกสั่งให้ไสหัวไปซะ! เธอทำให้ผมอับอาย เธอยังด่าผมอีกหลังจากนั้น ผมไม่มีวันลืมหน้าเธอหรอก!”

“อีเวต กล้าดียังไงถึงได้ปลอมตัวเป็นฉัน?” ไททัสก้าวออกมา เขามองไปที่อีเวตด้วยความโกรธแค้น มันเป็นโอกาสดีที่จะฆ่าเธอ ในเมื่อเฟนด์เอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมา แถมผู้พิทักษ์ที่เก้าก็จบเห่ไปแล้ว

“ฉัน… ฉันเปล่านะคะ… เขาแต่งเรื่อง! อย่าไปเชื่อเขานะคะ เขาใส่ร้ายฉันชัด ๆ !” อีเวตกลัวสุดขีด เธอรู้ดีว่าเธอจะยอมรับในตอนนี้ไม่ได้ ถ้าเธอยอมรับ ลิลลี่เองก็คงช่วงชีวิตเธอไว้ไม่ได้