บทที่ 1036

“ถูกต้อง นายน้อยเฟนด์ คุณเป็นลูกชายของนายท่าน และมันจะไม่มีวันเปลี่ยน เพราะงั้นเราเลยต้องยอมรับคุณ แต่คุณจะมาฆ่าคนจากตระกูลลาโกริโอด้วยความเอาแต่ใจไม่ได้!”

ชายชราอีกคนก็ยืนขึ้นเช่นกัน “หรือว่านี่จะเป็นของขวัญสำหรับพวกเราในการกลับมาของคุณ?” เขาพูดกับเฟนด์

สมาชิกตระกูลลาโกริโอก้าวออกมาข้างหน้า เฟนด์ถึงกับหน้านิ่วคิ้วขมวด ทั้งผู้อาวุโสมากมาย และลิลลี่ต่างก็ได้แสดงความเห็นออกมาแล้ว ดูเหมือนว่าตระกูลลาโกริโอถือว่ามีอิทธิพลกับตระกูลวู๊ดทีเดียว

ที่มากไปกว่านั้น เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อห้าปีที่แล้ว ก็มีคนเห็นเหตุการณ์สองถึงสามร้อยคน แต่พวกเขาก็มากับผู้หญิงอ้วนคนนั้น เขามั่นใจมากว่าพวกเขาเป็นพวกเดียวกัน แต่สถานะคงไม่แข็งแกร่งเท่าอีเวต

ถ้ามันเป็นอย่างงั้น เห็นได้ชัดเลยว่าพยานทุกคนไม่มีใครพูดความจริงทั้งนั้น

"ได้ ฉันจะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นไปแล้วกัน!”

เฟนด์ครุ่นคิดอยู่ครู่นึงหลังที่เขาพูดจบ ก่อนจะยิ้มอย่างเย็นชา

"วิเศษจริง ๆ อย่างไรก็ตาม นายน้อยเฟนด์ก็กลับมาแล้ว เดี๋ยวเราจะจัดที่พักให้เขาก่อน!”

ผู้อาวุโสลำดับหนึ่งยืนขึ้นมา “เราจะมาคุยกันเรื่องทายาทของหัวหน้าตระกูลทีหลัง!” เขาพูด

ทว่า เขาไม่คิดเลยว่าเฟนด์จะตอบกลับมาอย่างทันควัน “ผมไม่ได้อยากเป็นหัวหน้าตระกูล ผมไม่ได้สนิทชิดเชื้อกับตระกูลวู๊ดอะไรขนาดนั้น ใครอยากเป็น ก็เป็นไป ผมแค่กลับมาหาพ่อ และหาทางช่วยเพื่อนของผมเฟอร์นันโดเท่านั้น!”

“เพื่อนคนนั้นปางตายเลยนี่? เขาจะรอดได้ยังไง?”

ผู้อาวุโสลำดับสามมองไปที่เฟอร์นันโด ที่อีธานแบกอยู่ เขาสังเกตเห็นว่าร่างของเขาไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว หน้าอกของเขาเองก็ไม่เคลื่อนไหวสักนิด เขาขมวดคิ้วด้วยความเป็นกังวล