บทที่ 1099

“มันใหญ่เกินไปนะ! ไม่มีทาง พี่ทำให้หินนั่นแตกไม่ได้หรอก แค่เห็นก็กลัวจะแย่แล้ว!”

เซเลน่ามองหินที่อยู่ในมือของเธอ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงตกใจ เธอรู้สึกว่า แค่หินเท่าฝ่ามือเธอยังทุบให้แตกไม่ได้ นับประสาอะไรกับหินก้อนเท่าลูกบาสล่ะ

“ถ้าไม่ลองก็ไม่รู้นะ”

เบ็นกลอกตาใส่เธอ “ผมก็คิดว่าผมน่าจะทุบมันไม่แตกเหมือนกัน แต่ผมทำได้” เขาพูด “พี่ลองดูสิ พี่ พี่ไม่รู้สึกเลยเหรอ ว่าหินมันไม่ได้หนักขนาดนั้นตอนที่พี่ถือมันน่ะ? เพราะความแข็งแกร่งของพี่มันไม่ใช่ความแข็งแกร่งของคนธรรมดาอีกต่อไปยังไงล่ะ พี่มีร่างกายที่เป็นผู้ฝึกยุทธแล้ว!”

เบ็นหยุดไปครู่นึง ก่อนจะพูดออกมา “พี่ พี่รู้ไหมว่าคนที่เขาแข็งแกร่งกันจริง ๆ น่ะ เขาไม่ผงะต่อหน้าเสือกันหรอก แถมยังคิดว่าเสือก็เป็นแค่มดอีกต่างหาก!”

เอเลน เมื่อได้ยินอย่างงั้น ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ฉันเพิ่งจะบอกคุณไปเมื่อกี้เองนะ คุณนี่ไวจริง ๆ !”

“เฮอะ!”

เบ็นจับหลังคอของเขา “ผมเชื่อในการเรียนรู้ตลอดชีวิตมาตลอดนะ”

“คุณลองดูสิที่รัก คุณเป็นพี่สาวของเขา แม่ก็คนเดียวกัน ในเมื่อเขาทำได้ คุณก็ไม่มีทางแพ้เขาหรอก คุณเป็นถึงพี่สาวของเขาเลยนะ! นอกจากนี้แล้ว ตอนนี้ร่างกายของคุณก็แข็งแกร่งแล้ว มันไม่มากเกินไปหรอกถ้าคุณจะชกหินนี่ คุณไม่ใช่คนเดิมแล้วนี่ ใช่ไหม?”

เฟนด์ที่อยู่ข้าง ๆ เธอ พูดขึ้นมา พลางยิ้ม

"ก็ได้ ๆ ฉันจะลองดู!”

เซเลน่าถือหินเอาไว้ด้วยแขนข้างนึง ก่อนจะกำหมัด แล้วเหวี่ยงหมัดไปที่หินตรง ๆ

ปัง!

ทุกคนยังคงเงียบ หลังจากได้ยินเสียงระเบิดครั้งใหญ่นั่น และแล้วก้อนหินที่อยู่ในมือของเซเลน่าก็แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ก่อนจะตกลงบนพื้น