บทที่ 1100

“เซเลน่า คุณเห็นหินก้อนนั้นรึเปล่า? ที่อยู่บนพื้นน่ะ ใหญ่กว่าลูกบาสหน่อย ถ้าคุณยังไม่เชื่อ ก็ลองไปทุบดูสิ ถ้ามันแตกออกมาเป็นเสี่ยง ๆ ก็แสดงว่า คุณแข็งแกร่งเท่ากับนักฝึกยุทธระดับสามแน่นอน!”

เฟนด์มองไปรอบ ๆ เขา ก่อนจะเลือกหินใกล้ ๆ เขามาลูกนึง เขาพูดกับลาน่า

"จริงเหรอ? ไหนลองซิ!"

เซเลน่าฟังคำพูดของเขา เธอยิ้มออกมา ก่อนจะเดินเข้าไปต่อยหินก้อนนั้น

ปัง!

เสียงแตกของหินก้อนนั้นดังกึกก้องไปในอากาศ และหินก้อนเขื่องก็แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ

"วิเศษไปเลย พี่ พี่เก่งมาก ผมอิจฉาจัง!”

ขณะที่เบ็นมองเซเลน่า ความตื่นเต้นที่เขามีในตอนแรกก็ลดฮวบลง เขารู้สึกราวกับว่าตัวเขาเจ็บปวดมาก ๆ เขาอยากอวดมาก แต่เขาไม่มีโอกาสอีกต่อไปแล้ว

“ช่วยไม่ได้ ก็พี่เป็นพี่ของน้องนี่นา!”

หน้าของเธอเปล่งปลั่งด้วยรอยยิ้มที่ใครเห็นก็ต้องยิ้มตาม เธอครุ่นคิดอะไรสักอย่าง ก่อนจะพูดเสริมว่า “ไคลี่ต้องมีความสุขแน่ถ้าลูกเห็นฉันในตอนนี้ ลูกคงดีใจที่เห็นแม่ของลูกเข้มแข็งขนาดนี้!”

หลังจากพูดจบ เธอก็ทำคิ้วขมวด เธอหันไปหาเฟนด์ “ที่รัก เราไม่เห็นไคลี่มาสองสามวันแล้วนะ” เธอพูด "ฉันคิดถึงลูกจัง!"

เฟนด์กวาดสายตาไปรอบ ๆ พวกเขา “เราไม่พูดถึงไคลี่ดีกว่านะตอนที่เราอยู่ที่นี่น่ะ เข้าใจไหม?" เขาตอบเธอ “ลิลลี่และผู้อาวุโสลำดับสามนั่นชั่วร้ายมาก มันคงเป็นปัญหาแน่ถ้าพวกเขาใช้ไคลี่สู้กับเรา สุดท้ายแล้ว คนอย่างพวกเขาคงหันไปใช้อุบายต่าง ๆ นานาแน่นอน!”