บทที่ 1115

ตาของวิลโลว์เป็นประกายเมื่อได้ยินสิ่งที่เฟนด์พูด เธอก้าวออกมาข้างหน้าและมองเฟนด์ด้วยดวงตาที่สดใสของเธอ “เฮ้ คุณหล่อขนาดนี้ยังโสดอยู่อีกเหรอ? ถ้าคุณไม่ได้เป็นแฟนกับลูกพี่ลูกน้องของฉัน งั้นมาเป็นแฟนของฉันไหม? ถึงแม้ว่าฉันจะไม่สวยเท่าพี่สาว แต่ฉันก็ดูไม่แย่เกินไปนะ อีกอย่าง ฉันยังเด็กอยู่และยังโตไม่เต็มที่ ฉันมั่นใจว่าอีกสองปีข้างหน้าฉันจะสวยมากกว่านี้ คุณคิดว่าไง?”

มุมปากของเฟนด์กระตุกนิด ๆ เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีเด็กสาวที่อายุประมาณ 18 ปี มาสารภาพความรู้สึกของเธอกับเขา ยิ่งไปกว่านั้น นี่เพิ่งเป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เจอกัน เด็กสาวสมัยนี้กล้าแสดงออกขนาดนี้เลยเหรอ?

“เด็กน้อย หยุดเล่นได้แล้ว ผมไม่ใช่คนของเมืองวิญญาณและผมมาที่นี่เพื่อทำธุระบางอย่างเท่านั้น ที่เป็นแบบนี้เพราะผมต้องการความช่วยเหลือจากลูกพี่ลูกน้องของคุณให้ช่วยบางอย่างก็เท่านั้น!” เฟนด์ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจและพูดกับวิลโลว์

วิลโลว์เม้มริมฝีปากอย่างไม่พอใจแล้วพูดออกมาว่า “โง่เง่ามาก ฉันสวยขนาดนี้แต่ฉันก็ยังถูกปฏิเสธ คุณนี่ช่างไร้ความรู้สึกจริง ๆ!”

“รีบเลือกรองเท้ากันดีกว่า!” เชอร์ลี่ย์อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเมื่อเธอเห็นว่าวิลโลว์ถูกปฏิเสธ เธอหันกลับมาและเริ่มเลือกรองเท้า

เธอคุยกับเฟนด์หลังจากที่เลือกรองเท้าสองคู่เสร็จ “เฮ้ เฟนด์ รองเท้าของฉันสองคู่นี้ราคาไม่ถูกนะ พวกมันราคาเป็นหมื่น ๆ นายมีเงินใช่ไหม?”

“ทั้งหมดเท่าไหร่ รวมทั้งของเธอด้วย? ผมจะจ่ายด้วยบัตร!” เฟนด์ยิ้มเมื่อเหลือบไปมองวิลโลว์ที่อยู่ข้าง ๆ พวกเขา เขายื่นบัตรเครดิตให้กับพนักงานขาย

“ได้ค่ะคุณผู้ชาย!” พนักงานขายมีความสุขมากและไปจัดการชำระเงิน ดูเหมือนว่าวันนี้เธอจะได้เจอกับเศรษฐี

“โอ้โห สุดหล่อ! คุณใจกว้างจริง ๆ ฉันชอบผู้ชายใจดีแบบคุณมาก เฮ้ คุณไม่คิดอยากจะมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงอย่างฉันจริง ๆ เหรอ? ฉันอาจทำให้คุณได้สัมผัสกับประสบการณ์ที่ต่างออกไปนะ?” วิลโลว์พูดอย่างมีความสุขตอนที่เห็นว่าเฟนด์จ่ายค่ารองเท้าให้เธอด้วย

“วิลโลว์ พี่ไม่รู้มาก่อนเลยว่าเธอเริ่มคิดเรื่องพวกนี้แล้วทั้ง ๆ ที่เธอยังเด็กมาก! พี่ไม่เคยเห็นเธอรุกขนาดนี้มาก่อน!” เชอร์ลี่ย์อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ตอนที่เห็นว่าวิลโลว์มีท่าทางอย่างไร