บทที่ 1116

“พ่อคะ พ่อก็รู้ว่าหนูไม่ได้ชอบผู้ชายคนนั้น ตั้งแต่ที่ปู่ของหนูและคุณปู่ของเขาเสียไปเมื่อปีที่แล้ว สัญญาเรื่องงานแต่งงานของเราจึงไม่สำคัญอีกต่อไป!”

เชอร์ลี่ย์ก้าวออกมาข้างหน้าและจับมือของซาเวียน แลงคาสเตอร์ไว้เพื่อโน้มน้าวเขา “อีกอย่าง พ่อก็รู้ดีว่าวิลตันเป็นคนไม่ดี หนูเจอเขาเปิดห้องพักในโรงแรมกับผู้หญิงสวย ๆ หลายครั้ง พ่อคิดว่าเขาไปที่นั่นเพื่อหารือเกี่ยวกับธุรกิจเหรอ? จากการกระทำของพวกเขา พวกเขาไปที่นั่นเพื่อความสนุกแน่ ๆ !”

ซาเวียนมองเฟนด์อย่างสงสัยขณะที่บ่นออกมาว่า “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ลูกก็ไม่ควรหาใครสักคนมาแทนง่าย ๆ จริงไหม? ผู้ชายคนนี้ชื่ออะไร?”

“เขา...เขาชื่อ เฟนด์ วู๊ด” เชอร์ลี่ย์ยิ้มอย่างเขิน ๆ และพูดต่อว่า “พ่อคะ หนูเพิ่งเจอเขาวันนี้ และหนูจงใจบอกว่าเฟนด์เป็นแฟนของหนูเพื่อทำให้วิลตันโกรธ หนูอยากให้เขายอมแพ้ ทุกอย่างคงง่ายขึ้นกว่าเดิมถ้าเขายอมแพ้ไป”

“ฮ่าฮ่า! ลูกดูละครมากไปหรือเปล่า?” ซาเวียนหัวเราะ เขาหัวเราะเชอร์ลี่ย์ที่งดงามของเขา “ลูกไม่รู้เหรอว่าวิลตันเป็นคนแบบไหน? เขาไม่ใช่คนที่ลูกจะไปทำให้โกรธเคืองได้ แม้ว่าพ่อจะไม่อยากให้ลูกแต่งงานกับเขา แต่เขามาจากตระกูลชนชั้นสอง ตระกูลของเขาไม่เพียงแค่ร่ำรวยเท่านั้น แต่เรายังทำงานร่วมกับพวกเขาอีกหลายโครงการด้วย!”

ซาเวียนได้แต่ปล่อยให้มันเป็นอย่างนั้น ก่อนจะพูดต่อว่า “วิลตันโทรมาและบอกให้ลูกเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับงานแต่งงานในอีกสองวัน วันนี้เขาส่งบัตรเชิญออกไปแล้ว และเขาจะถอนทุนทั้งหมดในโครงการที่เราทำร่วมกับพวกเขาถ้าลูกไม่ยอมแต่งงาน ลูกรู้ผลลัพธ์ที่ตามมาหรือเปล่า?”

“อะไรนะ?!” เชอร์ลี่ย์ยืนนิ่ง เงียบ และเธอรู้สึกเหมือนว่ากำลังเวียนหัว

“เป็นไปได้ยังไง? คุณลุง วิลตันคิดอะไรอยู่? เขาทำแบบนั้นได้ยังไง? มันไม่มากเกินไปเหรอที่เขาจะมาบังคับพี่สาวให้แต่งงานกับเขาทั้ง ๆ ที่รู้ว่าพี่สาวไม่ได้ชอบเขา” วิลโลว์ทนไม่ได้กับความไม่มีเหตุผลของวิลตัน วิลโลว์แสดงความคิดเห็นออกมาเพราะรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมต่อเชอร์ลี่ย์ “พี่เชอร์ลี่ย์จะไม่ตกอยู่ในที่ที่อันตรายเหรอ ถ้าพี่เชอร์ลี่ย์ต้องลงเอยด้วยการแต่งงานกับเขาจริง ๆ? พี่เชอร์ลี่ย์จะได้อยู่อย่างสงบสุขสักวันหรือเปล่า?”