บทที่ 1200

ภายในอาคารอิฐแห่งหนึ่ง มีชายวัยกลางคนที่น้ำลายไหลขณะอยู่เหนือร่างของหญิงสาวที่ถูกมัดอยู่บนเตียงและบาดเจ็บ ลำคอของเขาขยับเพื่อกลืนน้ำลาย

"เป็นผู้หญิงที่น่าทึ่งมากเลยสินะ ไม่ใช่เหรอ?"

ชายกลางคนลูบมือขณะเดินไปที่เตียงพร้อมกับยิ้มชั่วร้าย "ตัวเล็กตัวน้อยของฉัน ฉันคือหัวหน้าแห่งตำหนักลมหวน! ถ้าเธอได้เป็นผู้หญิงของฉัน ทำตามที่บอกและรับใช้ฉันอย่างดี เธอจะได้เป็นภรรยาของหัวหน้าตำหนักลมหวน!"

หญิงสาวมองอีกฝ่ายด้วยความแค้นและเกลียดชัง "หัวหน้าอะไร ตำหนักอะไร? พวกแกก็เป็นแค่กลุ่มโจรขี่ม้า!" เธอพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "ตอนนี้แกหน้าด้านเกินไปแล้ว! แกเคยปล้นแต่ของ ตอนนี้กล้าลักพาตัวคนแล้ว! คนอย่างพวกแกก็ได้แค่ชื่อกับอำนาจให้ตัวเอง หน้าไม่อายจริง ๆ! ตำหนักลมหวนเหรอ? ล้อกันเล่นหรือเปล่า? พวกแกควรได้ชื่อแบบนั้นเหรอ?"

หัวหน้าอดไม่ได้ที่จะหัวเราะตอบกลับไป "ฮี่ฮี่ฮี่! อย่าตัดสินคนจากภายนอกสิ! แม้ว่าเราจะดูตัวใหญ่และร่างหนา แต่ฉันก็เป็นสุภาพบุรุษที่โรแมนติกและอ่อนโยนคนหนึ่งนะ"

จากนั้นเขาก็เอื้อมมือไปลูบแก้มของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา "อย่าห่วงไปเลย ถ้าเธอเริ่มคิดว่าจะตามฉัน ฉันสัญญาได้เลยว่าไม่ต้องกังวลกับอะไรอีกในอนาคต แต่ถ้าเธอไม่คิดงั้น ฉันก็จะทำให้เธอเป็นผู้หญิงของฉัน และใช้วันที่เหลืออยู่อย่างยากลำบาก"

“ถุด!”

หญิงสาวสวยถ่มน้ำลายใส่หัวหน้า "แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? ลูกสาวคนที่สามของตระกูลคาเบลโลนะ! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นแกตายแน่ถ้าพ่อฉันรู้เข้า ตายอย่างอนาถ!"

ชายกลางคนทำหน้างงเมื่อได้ยินเช่นนี้ เขาค่อนข้างแปลกใจ

เมื่อเห็นความงงและพูดไม่ออกของอีกฝ่าย เธอก็คิดว่าเขากลัวตระกูลของเธอ "แล้วไงรู้ไหม? สุดท้ายแกรู้จักความกลัวหรือยัง? ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นพ่อฉันจะมาถล่มที่นี่!"

“ปล่อยเธอน่ะเหรอ?”

เพื่อให้เธอประหลาดใจ เขาหัวเราะและความงงงวยบนใบหน้าก็หายไป "ฮ่า ๆ สาวน้อย คิดว่าฉันโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ? ตระกูลคาเบลโลเป็นหนึ่งในแปดตระกูลลึกลับ! ถ้าฉันปล่อยเธอกลับไป พ่อเธอจะไว้ชีวิตฉันหรือไง?"

ชายคนนั้นหยุดและพูดต่อ "ในทางกลับกัน ถ้าฉันให้เธออยู่นี่ ก็ไม่มีใครรู้! ไม่มีใครเห็นว่าเราจับเธอมา ดังนั้น หมายความว่าแม้ว่าตระกูลคาเบลโลจะอยากตามหาเธอ แต่พวกนั้นก็จะไม่เจอ นอกจากนี้ เราก็อยู่ในภูเขาที่ห่างไกล และถ้าจำไม่ผิด ตระกูลคาเบลโลอยู่บนเกาะที่ล้อมรอบด้วยทะเลนี่? พวกเธอน่ะมันไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับแผ่นดินเลย! ดังนั้นการหาเธอเหมือนเหมือนหาเข็มในกองหญ้า!"

"ฉัน..."