บทที่ 1201

"หัวหน้าเมสัน หมายความว่าไงที่พาคนพวกนี้มา?"

เมื่อหัวหน้าของตำหนักลมหวนมาถึงใจกลาง ใบหน้าเขาก็นิ่งลงที่สุดทันที เขาไม่คิดว่าหัวหน้าสาขาของตระกูลวู๊ด เมสัน วู๊ดจะนำผู้อาวุโสและปรมาจารย์มาด้วย

เขารู้ดีว่าคนของตระกูลสาขาไม่กล้าต่อกรกับพวกเขามาโดยตลอด เว้นแต่พวกวู๊ดจะมั่นใจในระดับหนึ่งว่าพวกเขาชนะการต่อสู้ นอกจากนั้น เขาก็รู้ดีว่าตระกูลหลักของตระกูลวู๊ดไม่เคยมาสนใจเรื่องนี้เลย ดังนั้นพวกเขาก็เลยไม่กล้าประมาทและโจมตีมา

นอกจากนี้ สิ่งที่ทำให้อีกฝ่ายกลัวที่สุดเมื่อสู้กับตำหนักลมหวนคือการสูญเสียของพวกเขาเองที่ใหญ่มากจนกระทบกับตระกูลวู๊ดทั้งหมด มันไม่คุ้มเลย

สิ่งเดียวที่หัวหน้าของตำหนักลมหวนไม่ได้คิดไว้คือเมสันพาใครสักคนมาด้วย

เมสันสูดลมหายใจ เขาปรบมือเพื่อเป็นสัญญาณ

ชายหลายคนของตระกูลวู๊ดก้าวเข้ามาโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า พวกเขาโยนหัวของผู้พิทักษ์ลานิชกับพวกอันธพาลลงไปที่พื้น

"แก..."

ใบหน้าของหัวหน้าตำหนักลมหวนซีดทันที "หัวหน้าเมสัน นี่มันหมายความว่าไง? ฆ่าคนของเราได้ยังไงกัน? และฉันก็จำได้นะว่าไม่ได้ไปปล้นพวกนายเมื่อเร็ว ๆ นี้!" หัวหน้าพูดอย่างโกรธจัด

"หัวหน้าเมสัน อย่าคิดนะว่าเราจะกลัวนาย! เรากินเลือดเหมือนแวมไพร์ เราไม่ใช่คนธรรมดาและไม่กลัวเลือดแน่นอน! ความสามารถในการต่อสู้ก็ไม่ได้แย่ไปกว่านายเลย!"

ผู้อาวุโสหลายคนของตำหนักลมหวนหอบหายใจ

"โอ้ ฉันจะบอกอะไรให้นะ วันนี้ที่ด้านล่างของภูเขา ที่ใกล้หมู่บ้านของเรา คนของแกไปปล้นภรรยาและลูกสาวผู้อาวุโสและพยายามบังคับทั้งสองคนให้..."

เมสันแสยะยิ้มด้วยรอยยิ้มโกรธ ๆ บนใบหน้า "พวกแกจะกล้ามากเกินไปแล้วนะ ข้ามเส้นของเราไปแล้ว! วันนี้เป็นวันตายของแก!"

"แกจะถล่มพวกเราเหรอ? เฮ้ ตลกแล้ว! ขี้โม้มันไม่ง่ายไปหน่อยเหรอ?"