บทที่ 1208

เมื่อเมสันได้ยินแบบนั้น เขาก็ยิ้มให้เฟนด์ “นายน้อยเฟนด์ ที่เธอพูดว่า คุณไม่รู้จักวิธีดูแลสาวสวยจริง ๆ เหรอ” เขาพูด “เพราะตั้งแต่ที่คุณช่วยเธอไว้อย่างกล้าหาญแบบนั้น แน่นอนว่าตอนนี้เธอคงสนใจในตัวคุณ แต่คุณก็ช่างโหดร้ายจริง ๆ ที่ปฏิเสธคำขอของเธออย่างตรงไปตรงมา!”

ผู้อาวุโสอีกคนหนึ่งจากตระกูลสาขาก็พูดแทรกขึ้นมาเหมือนกันว่า “ใช่แล้ว คุณสองคนดูเหมือนกับคู่ที่สวรรค์สร้างมา แค่เห็นด้วยกับคำขอของเธอ ยังไงลูกสาวคนที่สามของตระกูลคาเบลโลก็มีชื่อเสียงในเรื่องความงดงาม ทำไมคุณถึงปฏิเสธเธอไปแบบนั้นล่ะ?”

แก้มของไดอาเนียลล่าแดงขึ้นเมื่อทั้งสองคนพูดแบบนั้น เธอกลอกตามองเมสัน “คุณพูดเรื่องอะไร? ฉันไม่มีทางเลือก โอเค? สองสามวันนี้ฉันใช้พลังฉีไมได้เพราะฉันกินโอสถกระจายฉีเข้าไป ซึ่งถ้าฉันเจออันตรายตอนที่อยู่คนเดียว ฉันก็จะสู้ตอบโต้ไม่ได้”

ไดอาเนียลล่าหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อว่า “นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ฉันต้องพักที่บ้านของคุณสักสองสามวัน เมื่อพลังฉีของฉันฟื้นฟูฉันก็จะจากไป!”

“โอสถกระจายฉี?”

เฟนด์ขมวดคิ้ว “ผมไม่คิดว่าโอสถดังกล่าวจะมีอยู่จริง นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ผมได้ยินเรื่องนี้”

“โอ้ นี่ไงครับนายน้อย!”

เมสันรีบหยิบโอสถดังกล่าวออกมาจากแหวนยุทธของเขาอย่างรวดเร็วและส่งให้เฟนด์

เฟนด์เจอสูตรยาต้านอย่างรวดเร็วที่อยู่ในโอสถหลอมรวมขนาดเล็ก “ฉันไม่คิดว่ามันโรจะมีสิ่งนี้ด้วย นี่เป็นโอสถพื้นฐานระดับหนึ่ง แต่โอสถนี้มีประโยชน์ มันเป็นโอสถที่ยอดเยี่ยม!”

“จริงเหรอ? หมอนั่นรู้จักการเล่นแร่แปรธาตุจริง ๆ ไม่ใช่ทุกคนที่จะทำแบบนั้นได้ ผมไม่คิดว่ามันโรจะรู้เกี่ยวกับพวกมันด้วย!”

เมสันอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาหลังจากที่ได้ยินแบบนั้น

“ฮ่า ฉันจะเก็บสูตรยาและโอสถหลอมรวมนี้ไว้ มันคงมีประโยชน์สำหรับฉัน!”

เฟนด์หัวเราะ การที่ได้ของสิ่งนี้มาถือว่าเป็นเรื่องดีจริง ๆ

นอกจากนี้ โล่ที่คล้ายกับกระดองเต่าเมื่อกี้ก็ดูมีประโยชน์ดีเหมือนกัน แต่ทว่าเฟนด์จะตัดสินได้ว่ามันมีค่ามากแค่ไหนก็ต่อเมื่อเขาได้กลับไปมี่บ้านใช้เวลาศึกษามันอย่างดี