บทที่ 1209

“ฉันไม่อยากขึ้นหลังนาย!”

ไดอาเนียลล่ากลอกตามองเมสัน เธอไม่ชอบรูปร่างใหญ่ยักษ์ของเขา

สายตาของเธอมองไปที่เฟนด์ เธอเม้มริมฝีปากเข้าหากัน “คุณ-คุณต้องแบกฉันลงไป!” เธอพูดอย่างเขินอาย

เฟนด์ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นเรื่องจริงที่พวกเขากำลังล่าช้าเพราะมีเธอติดตามมาด้วย

เขาทำได้เพียงเดินไปหาเธออย่างหงุดหงิด “ผมแบกคุณลงไปก็ได้ แต่คุณติดหนี้บุญคุณผมนะ เข้าใจ?”

“เข้าใจแล้ว ฉันจะตอบแทนความช่วยเหลือของคุณอย่างแน่นอน ทำไมเป็นผู้ชายที่ใจแคบขนาดนี้? มันเป็นสิทธิพิเศษของคุณเลยนะที่ได้แบกผู้หญิงที่งดงามอย่างฉัน!”

ไดอาเนียลล่ารีบวิ่งไปข้างหลังเฟนด์แล้วกระโดดขึ้นหลังของเขา “ไปกันเถอะ นายน้อยเฟนด์!”

“ไปกันได้แล้ว พวกนายจะมองอะไรหนักหนา?”

เฟนด์คำรามเมื่อทุกคนมองมาที่เขา จากนั้นพวกเขาก็เดินลงภูเขากันต่อ

ในขณะเดียวกัน ภายในอก หัวใจของไดอาเนียลล่าก็เต้นอย่างแรง

เมื่อเธอรู้ว่าเขาไม่ใช่โจรและเขายังเป็นนายน้อยของตระกูลวู๊ดอีก ความประทับใจที่เธอมีต่อเขาก็เริ่มมากยิ่งขึ้น มันหมายความว่าเขามีฐานะค่อนข้างสูง อย่างน้อยเขาก็คู่ควรกับเธอ

หัวใจของไดอาเนียลล่าหวั่นไหว เพราะยังไงซะ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้พบกับชายหนุ่มรูปหล่อซึ่งไม่สนใจในตัวเธอเลย

'เขายังแข็งแกร่งมากด้วย แข็งแกร่งกว่านายน้อยที่ฉันเคยรู้จักมาก!'

ยิ่งเธอคิดเกี่ยวกับมันมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้ว่าเฟนด์มีเสน่ห์มากขึ้นเท่านั้น เธอมองไปยังภาพตรงหน้าขณะที่พวกเขากำลังเดินลงจากภูเขากันอยู่ หน้าของเธอก็ร้อนผ่าว เธอรู้สึกว่านี่คือโชคชะตา