บทที่ 121

เซเลน่าก้าวเดินไปข้างหน้าสองก้าว และอธิบายสถานการณ์ให้คุณไมเออร์ฟัง

“เธอพูดถูก คุณไมเออร์ คนพวกนี้จงใจเสียงดัง คุณต้องทําอะไรสักอย่าง!"

พนักงานจัดซื้อบางคนเสนอเหตุผลและแสดงความเห็นชอบ

"คุณไมเออร์ ฉันแค่มาดื่มกับลูกค้าเท่านั้น ทํางานพาร์ทไทม์วันละสามร้อยเหรียญ ตอนที่คุณรับสมัครงาน คุณบอกว่านี่เป็นงานที่ทํางานพาร์ทไทม์วันละสามร้อยเหรียญ! ฉันไม่ได้อยากขายร่างกายของฉัน!"

ผู้หญิงคนนั้นร้องไห้เหมือนแบนชีที่กําลังจะตาย เธอร้องไห้คร่ำครวญ "ขะ-แต่พวกเขา..."

คุณไมเออร์ทําบางสิ่งที่เหลือเชื่อ เขาตบเธออย่างแรงก่อนที่เธอจะพูดจบไป… "อย่างกับท่อนไม้!"

“คุณหมายความว่ายังไง คุณไมเออร์?" เซเลน่าโกรธเกรี้ยว ความโกรธปะทุขึ้นในหัวใจเธอ

คุณไมเออร์หัวเราะ "เรื่องอะไรขึ้นกับพวกคุณ? มันเป็นกิจการภายในของบริษัทเรา!" คุณไมเออร์แย้งว่า "อีกอย่างเธอควรจะรู้อยู่แล้ว ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากเธอมาทํางานที่นี่" นอกจากนี้ พวกเขายังเป็นลูกค้าประจําของเราด้วย! มันไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่ได้จ่ายเงินให้กับเธอ เงินกี่พันที่เธอจะได้รับ ถ้าเธอนอนกับพวกเขาแค่วันสองวันล่ะ?"

คุณไมเออร์หัวเราะอย่างเยือกเย็นและโอหัง จ้องเซเลน่าด้วยสายตาที่แหลมคม "คุณทําประตูเราแตกเป็นเศษเหล็ก ตีแขกวีไอพีของเราจนเลือดตกยางออก เขากำลังตำหนิพวกเธอ "ผมควรทําอย่างไรดี?"

"น้ำเสียงที่ไร้ยางอาย"

เซเลน่ากัดฟันด้วยความโมโห สีหน้าของเธอบ่งบอกถึงความโกรธแค้นอย่างมาก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้พบกับ ไอ้เศษสวะที่น่ารังเกียจเช่นนี้ "เธอเป็นพนักงานของคุณ นั่นคือสิ่งที่คุณบอกเธอตอนสมัครงาน ไม่จําเป็นต้องนอนกับแขก! คุณกำลังทําผิดแล้ว…”

“บลา บลา ช่างเป็นคนที่พูดเพ้อเจ้อ"

คุณไมเออร์จ้องตาเธออย่างเกลียดชัง "นี่เป็นความผิดของคุณเอง เราอยู่ในที่ของเรา และคุณมาที่นี่เพื่อทําร้ายแขกของเรา! คุณแค่ชดใช้เงินให้เรา 10 ล้านก็พอ!"

"อะไรนะ 10 ล้าน?!"