บทที่ 1236

“ครับนายน้อย เอซรา ลาเดนเบิร์กไม่ใช่คนดีอะไรเลย ส่วนนายหญิงน้อยที่สามแห่งตระกูลคาเบลโลก็สวยมากจริง ๆ อีกอย่างเอซร่าเป็นคนมักมากในกาม ผมกลัวว่าจะมีเรื่องอะไรแย่ ๆ เกิดขึ้นครับ!” ลูกน้องของเขาดูกังวลมากเมื่อเขาคิดถึงเรื่องนี้ เขาพูดขึ้นมาทันทีว่า “นายน้อย ไม่ได้การแล้วครับ เราต้องไปเตือนนายน้อยลาเดนเบิร์ก ไม่งั้นพวกเขาได้ทะเลาะกันแน่!”

ทว่า นายน้อยเมอร์ฟี่หยุดเขาไว้ "เตือนเหรอ? จะเตือนมันไปทำไม? ตระกูลลาเดนเบิร์กข่มเหงตระกูลเมอร์ฟี่ของเรามาตลอด และนายน้อยลาเดนเบิร์กก็เป็นคนยโสโอหัง นี่เป็นโอกาสดีเลย ที่เราจะได้กำจัดตระกูลลาเดนเบิร์ก สองคนนั้นเกือบตายก็เพราะทำร้ายผู้หญิงคนนั้น พวกนายคิดว่าพวกมันจะรอดเหรอ ถ้าเอาไปเปรียบนายหญิงลำดับสามแห่งตระกูลคาเบลโลเขาน่ะ?”

ดวงตาของลูกน้องเป็นประกายเมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น“ใช่ ทำไมผมถึงคิดไม่ออกนะ ผมคิดแค่ว่าโต๊ะกับเก้าอี้ของเราจะพังขนาดไหนถ้าพวกเขาทะเลาะกัน ปกติแล้วนายท่านลาเดนเบิร์กจะล้างแค้นให้ลูกชายของเขาอย่างแน่นอนโดยไม่มีเหตุผล ถ้านายน้อยลาเดนเบิร์กถูกฆ่า ถ้าอย่างนั้น…”

นายน้อยเมอร์ฟี่พยักหน้า “ข้างบนมีแขกตั้งเยอะ แล้วใครจะรู้ล่ะ ว่าข่าวจะไปถึงตระกูลลาเดนเบิร์กได้ยังไงบ้าง?”

เขาแสยะยิ้ม เมื่อพูดถึงเรืองนั้น เขาพูดกับลูกน้องของเขาว่า “ไปและส่งข้อความให้ตระกูลลาเดนเบิร์กทันทีที่พวกเขาทะเลาะกัน เข้าใจไหม?"

"เข้าใจแล้วครับ!" ลูกน้องของเขายิ้มออกมา หน้าของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

เฟนด์และไดอาเนียลล่าเลือกที่นั่งติดหน้าต่าง เมื่อพวกเขาขึ้นไปชั้นบน

วิวจากชั้นสองงดงามมาก

อย่างไรก็ตาม ตามที่นายน้อยเมอร์ฟี่และคนอื่น ๆ คาดหวัง นายน้อยลาเดนเบิร์กและคนอื่น ๆ อีกหลายคนก็เห็นทั้งสองคนที่อยู่ที่นั่นด้วย

“เฮ้ย เฮ้ย วิวดีจริง ๆ ทำไมฉันไม่เคยเจอคนสวยขนาดนี้มาก่อนเลยนะ” นายน้อยลาเดนเบิร์กอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย ก่อนจะอุทานออกมาหลังจากที่มองไปรอบ ๆ อยู่ครู่นึง

ชายที่อยู่ตรงข้ามเขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ดูเหมือนว่าสองคนนี้จะเป็นผู้ฝึกยุทธธรรมดา ๆ ที่เดินผ่านมาแถวนี้ แล้วแวะทานอาการนะครับ”