บทที่ 1237

“ฮ่าฮ่า… เล่นมุกเหรอ? นายหวังจะให้ฉันไปนั่งเป็นเพื่อนไอ้อ้วนนั้นด้วยหินวิญญาณไร้ประโยชน์ก้อนเดียวน่ะเหรอ?” ไดอาเนียลล่าหัวเราะ

เฟนด์ก็อดไม่ได้ที่จะยืนขึ้นด้วยความหงุดหงิด “นายไม่ได้ยินเหรอ ที่เธอบอกให้ออกไปน่ะ?”

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาตั้งใจพาไดอาเนียลล่าออกมาทานอาหารด้วยกัน และมันก็เริ่มขึ้นด้วยเหตุการณ์ที่ไม่มีความสุขเอาซะเลย เฟนด์เองก็ไม่ชอบใจเช่นกัน เพราะจู่ ๆ พวกเขาก็ถูกรบกวน เพราะงั้นเขาเลยไม่อยากทำดีกับอีกฝ่ายเลย

ไดอาเนียลล่าแอบดีใจ และซึ้งใจมาก เมื่อเธอเห็นว่าเฟนด์หัวเสียนิดหน่อย

เธอคิด ในเมื่อเฟนด์ยืนขึ้นอย่างมั่นใจ แถมยังโมโหด้วย มันหมายความว่าเฟนด์มีใจให้เธอรึเปล่า ไม่งั้นเขาจะโกรธทำไมล่ะ ถ้าเขาไม่ได้ชอบเธอ?

"แกเป็นใคร? กล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้” ชายคนนี้เป็นพ่อบ้านคนนึงในตระกูลของนายน้อยลาเดนเบิร์ก และเขาถือเป็นคนที่มีตำแหน่งสูงส่งในตระกูลลาเดนเบิร์ก

ทว่า เขาชอบทำตัวเยอะ ในความคิดของเขา สถานการณ์ส่วนใหญ่จะแก้ไขได้ด้วยหินวิญญาณ ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ถ้าปัญหาแก้ได้ด้วยการใช้หินวิญญาณ

“ฉันเป็นใครน่ะเหรอ?” เฟนด์แค่นเสียงอย่างเย็นชาก่อนจะซัดเข้าไปที่หน้าของฝ่ายตรงข้ามเต็มเปา

เปรี้ยง!

เฟนด์ไม่ได้ใช้แรงมากนัก แต่พ่อบ้านของตระกูลลาเดนเบิร์กก็กระเด็นไปข้างหลังหลายเมตร ก่อนจะตกลงบนพื้นพร้อมเลือดกำเดาที่ไหลอาบหน้า

“อะไรวะเนี่ย!?” นายน้อยลาเดนเบิร์กทุบโต๊ะ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นว่าลูกน้องของเขาถูกตี “โจมตีพวกมัน และฆ่าผู้ชายคนนั้นซะ จับผู้หญิงคนนั้นและพาเธอมานี่ เวร พวกมันต้องสั่งสอนซะบ้าง หลังจากที่เมินคำขอดี ๆ ของฉัน”