บทที่ 125

เซเลน่าหมดคำพูดออก เฟนด์ทำเหมือนกับเงินไม่มีค่าอะไรเลย ราวกับว่าธนบัตรกองนั้นเป็นกระดาษทิชชู่ม้วนหนึ่งสําหรับเขา เขาใจกว้างกับผู้หญิงคนนั้นมาก

"แล้วผมควรจะให้เงินเธอเท่าไหร่? ผมควรไปเอามันคืนไหม?"

อย่างไรก็ตาม เฟนด์ได้เปลี่ยนใจหลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว "ช่างมันเถอะ ผมไม่มีเหตุผลที่จะเก็บน้ําที่เทออกจากขวดแล้วกลับมา!"

เซเลน่ายังคงนิ่งเงียบ ได้แต่ยิ้มให้เขาอย่างดูขมขื่น "ไม่เป็นไร" สามีฉันมีรายได้ 20 ล้านต่อเดือน! หลังจากคุณทํางานให้กับตระกูลเดรคได้สองเดือนเราจะรวย และในอีกหนึ่งหรือสองปีข้างหน้า เราก็จะเป็นมหาเศรษฐี"

“ที่รัก ในตอนนี้เรายังไม่ขาดแคลนเงิน แต่ว่า...

“คุยโม้ไปเรื่อย ๆ โดยเฉพาะตอนนี้กระเป๋าคุณใกล้จะว่างแล้ว" เซเลน่าเดาะลิ้นเธอเบา ๆ "คุณต้องเรียนรู้ที่จะบริหารการเงินของคุณให้ดีขึ้น เข้าใจไหม?" ถ้าไม่ได้ทําเพื่อลดความเย่อหยิ่งของซอนย่า ฉันคงไม่ใช้เงินเยอะขนาดนั้นเพื่อไปดินเนอร์"

“ไม่ ไม่ ไม่! เธอต้องเริ่มเตรียมตัวเป็นผู้หญิงที่รวยนะ ที่รัก" เฟนด์แย้ง "แล้วผมยังฝันว่าจะมีงานแต่งงานอีกครั้ง ไว้พาคุณไปขึ้นเครื่องบินส่วนตัวไปข้างนอกในอนาคต!"

“คุณแน่ใจเหรอ? ฉันไม่คิดว่าเป็นความคิดที่ดี เพราะเรามีลูกสี่ขวบแล้ว เราจัดงานแต่งอีกมันไม่ตลกเหรอ?"

พวกเขาขี่รถสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้ายังเล่นอยู่ ความสุขและความอบอุ่นเบ่งบานภายในใจของเซเลน่า เขาเหมือนแสงแดดอุ่น ๆ ที่ละลายหัวใจอันเย็นชาของเธอ

เซเลน่าค่อย ๆ นึกขึ้นว่า ความรักกําลังเบ่งบานระหว่างพวกเขา เหมือนทั้งคู่เพิ่งเริ่มคบกัน บางทีนี่อาจเป็นสิ่งที่คนมักพูดกันว่า 'ตกหลุมรักคนรักของคุณ หลังจากการแต่งงาน’

ในทางกลับกัน เจสสิก้าก็ออกจาก KTV อย่างรวดเร็ว หลังจากผ่านเหตุการณ์เลวร้ายต่าง ๆ มา เธอเรียกแท็กซี่แล้วขึ้นรถ ไม่นานก็มาถึงย่านที่อยู่อาศัยของย่านเก่า เธออุ้มกระเป๋าผ้ากลับมาที่บ้าน

“พี่ลิล ทําไมพี่ถึงปล่อยพ่อออกมาจากโรงพยาบาล?"

เจสสิก้าตกใจทันทีที่เจอพ่อของเธอ พ่อของเธอน่าจะเข้ารับการรักษาในห้องผู้ป่วย แต่ตอนนี้นอนอยู่ในห้องเช่าเก่า ที่เก่าทรุดโทรม

“เราใช้เงินทุกบาททุกสตางค์แล้ว แต่โรงพยาบาลยังมีบิลสามหมื่นที่รอเราอยู่ คุณหมอบอกว่าถ้าเราไม่จ่ายบิลค่ารักษา พ่อของเราจะไม่สามารถรักษาที่โรงพยาบาลได้อีก