บทที่ 1264

ดูเหมือนว่าสิ่งที่ไดอาเนียลล่าพูดออกมาจะตรงประเด็นมาก และนายท่านนอร์แมนก็ไม่สามารถปฏิเสธได้

ถ้าเขายังยึดถือเรื่องนี้และรายงานต่อตระกูลคาเบลโลว่าเธออยู่กับตระกูลวู๊ด เขาจะไม่เป็นคนใจแคบไปหน่อยเหรอ? แต่ถ้าเขาปล่อยไปแบบนี้ ตระกูลนอร์แมนคงจะอับอายมาก เพราะยังไงซะ ที่พวกเขาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ก็เพราะพวกเขาเข้ามาถามไดอาเนียลล่าว่าเธอถูกลักพาตัวหรือเปล่า และยังชวนเธอไปกับพวกเขาแทนอีก

เขาเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันทีหลังจากที่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาเหลือบมองที่แนชและยิ้มอย่างเย็นชา “นายท่านวู๊ด ฉันได้ยินมาว่าเมื่อประมาณหนึ่งเดือนที่แล้วมีบางอย่างเกิดขึ้นในตระกูลวู๊ดใช่ไหม? หึ ๆ... ถ้าเรื่องราวที่น่าสนใจดังกล่าวถูกเอาไปเขียนลงในหนังสือ หนังสือเล่มนั้นคงจะเป็นที่นิยมแน่นอน!”

มุมปากของแนชกระตุกเล็กน้อย เขารู้ว่าคงมีบางคนพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นและเอามันมาพูด แต่เขาไม่คิดว่าเรื่องนี้จะถูกเอามาพูดถึงในระหว่างเดินทางไปที่ภูเขาโกเบ

เขาเหลือบมองแดร์ริลและยิ้มอย่างขมขื่น “ฮ่าฮ่า... ฉันไม่รู้มาก่อนเลยว่าตระกูลนอร์แมนจะรู้เรื่องดีและให้ความสนใจเกี่ยวกับสถานการณ์ในตระกูลวู๊ดมากจริง ๆ !”

แนชหยุดก่อนจะพูดต่อว่า “ก่อนหน้านี้มีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น แต่มันเป็นเรื่องภายในของตระกูลเรา และเราก็ได้แก้ไขมันแล้ว!”

แนชไม่ได้ตั้งใจจะพูดคุยเขาอีกต่อไป

น่าเสียดายที่แดร์ริลซึ่งถูกทำให้อับอายเมื่อกี้ ไม่ได้วางแผนที่จะปล่อยให้แนชไปง่าย ๆ

รอยยิ้มขี้เล่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาในขณะที่เขาพูด “คุณแก้ปัญหาได้แล้วจริงเหรอ? คุณไม่มั่นใจเกินไปหน่อยเหรอ? ในความคิดของฉัน นี่ไม่ใช่สิ่งที่คุณจะแก้ไขได้ง่าย ๆ นะ ภรรยาของคุณเป็นชู้กับผู้อาวุโสลำดับที่สามนะ เฮ้อ ใครจะรู้ว่า ลิลลี่ ลาโกริโอ จะเป็นคนแบบนั้น ฉันได้ยินมาว่าเธอวางยาพิษคุณด้วยหนิ หึ หึ... ช่างเป็นผู้หญิงที่น่ากลัวจริง ๆ”

ผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งของตระกูลนอร์แมนก็ก้าวออกมาข้างหน้าเหมือนกัน “นั่นสิ เรื่องนี้ไม่เพียงแต่ทำให้ตระกูลลาโกริโอเสียเกียรติเท่านั้น แต่ยังทำให้ตระกูลวู๊ดขายหน้าด้วย อีกอย่างนายท่านวู๊ด คุณก็ประมาทจริง ๆ ที่ปล่อยให้พวกนั้นวางยาพิษคุณ”