บทที่ 1276

"ไปกันเถอะ น้อง..." เฮเลน่าและวีนัสคาเบลโลดึงดาเนียลล่าที่ไม่เต็มใจออกไปพร้อมกับคนอื่น ๆ

"เหมือนว่าความแค้นระหว่างสองตระกูลจะฝังเอาไว้ลึกมากเลยนะ พ่อ" เฟนด์พูดอย่างขมขื่นหลังจากพวกคาเบลโลออกไป

แนชยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน "มันยืดเยื้อมานาน และความเกลียดชังก็ไม่ได้สะสมมาแค่วันหรือสองวันเท่านั้น เป็นเหตุผลว่าทำไมทัศนคติของอเล็กซานเดอร์จึงเป็นเช่นนั้น พ่อไม่ได้หวังว่าเขาจะให้ยากับลูกมานะ"

เฟนด์ลังเลขณะมองยาเม็ดในมือ จากนั้นเขาก็เดินไปหาผู้อาวุโสลำดับหนึ่งและพูด "ผู้อาวุโสลำดับแรก ผมว่ายานี้ให้คุณดีกว่า"

"คุณให้ผมเหรอ?!" ตาของผู้อาวุโสเบิกกว้าง เขาคิดว่าได้ยินผิดไป ของล้ำค่าอย่างนี้ก็พอแล้วที่จะทำให้ปรมาจารย์ระดับเทพแท้จริงอยากได้ แต่เฟนด์กลับนำมามอบให้เขาเหรอ?

เฟนด์พยักหน้า "ผมได้ยินมาว่าคุณอยู่ขั้นสุดท้ายของระดับเทพแท้จริงมาหลายปีแล้ว และหวังว่ายานี้จะช่วยให้คุณทะลวงไปได้ถึงขั้นสุดยอดของเทพแท้จริงได้ สุดท้ายแล้ว การได้มีปรมาจารย์ระดับเทพแท้จริงในขั้นสุดยอดก็จะมีความสำคัญต่อตระกูลเรามาก ตระกูลเราคงจะได้สิ่งดี ๆ จากปรมาจารย์สองคนในขั้นสุดยอดของระดับเทพแท้จริง ถ้าคุณทะลวงเข้าไปได้น่ะนะ!"

ไททัสพยักหน้าเช่นกัน "ผู้อาวุโสลำดับแรก นายน้อยพูดถูกนะ และคุณก็ควรได้ยาไป ถ้าตระกูลวู๊ดของเรามีปรมาจารย์อีกคนในขั้นสุดยอดของเทพแท้จริง คนที่ผยองทั้งหลายก็จะมองเราเปลี่ยนไป!"

แนชก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ผู้อาวุโสลำดับแรก ทำไมยังลังเลอยู่ล่ะ ไม่รับยาไป?"