บทที่ 1277

ดาเนียลล่าอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ด้วยรอยยิ้มขณะที่เดินไปหา เธอไม่เพียงแต่กลัวว่าเฟนด์จะอารมณ์เสีย แต่ยังกลัวว่าเขาจะเหินห่างไปอีกด้วย

"น้องสาม ทำไมต้องมาอธิบายด้วย? แน่นอนว่าเขาช่วยชีวิตน้องเอาไว้ แต่เราก็ได้ใช้คืนไปแล้วและไม่ได้เป็นหนี้อะไรกันอีกแล้ว!" เฮเลน่าหงุดหงิดทำหน้าบึ้ง

"ถูกต้อง น้องสาม อย่าลืมว่าตระกูลเราเคยมีปัญหากันเรื่องความยุติธรรมระหว่างการแข่งขันมาก่อน!" วีนัสเตือนดาเนียลล่าด้วยความโกรธ "น้องพี่ พ่อเตือนแล้วว่าอย่าเข้าใกล้สมาชิกในตระกูลวู๊ดมากไป เข้าใจไหม? เรากลัวว่าน้องจะโดนหลอกใช้!"

ดาเนียลล่ากระทืบเท้าอย่างไม่พอใจและอธิบาย "พี่ เฟนด์ไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย!"

"สาว ๆ คิดมากไปแล้ว ตำแหน่งกับสถานการณ์ปัจจุบันของตระกูลวู๊ดเราจะไปแข่งอะไรกับตระกูลคาเบลโลของคุณได้ และเราก็ไม่อยากสร้างปัญหาอะไรเหมือนกัน นอกจากนั้น ผมก็ไม่ได้ใช้วิธีอย่างนั้นถ้าจะทำอะไรจริง ๆ ทุกคนผ่อนคลายได้เลย!" เฟนด์ยิ้มอย่างเฉยชาและพูดอีกครั้ง "ลองคิดดูนะ คุณสองคน ถ้าตระกูลวู๊ดอยากได้อะไรจากดาเนียลลิต้า คุณจะได้มีโอกาสเจอเธออีกไหมล่ะ?"

เฮเลน่ากอดอกปฏิเสธ "ก็ไม่แน่ ใครจะรู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่"

วีนัสขมวดคิ้วในทางกลับกัน เธอสังเกตเห็นอะไรแปลก ๆ "นาย เรียกน้องฉันว่าดาเนียลลิต้าเหรอ? ใครอนุญาตให้พูดอย่างสนิทสนมขนาดนั้นกัน? กล้ามากนะ นายคิดแบบนั้นกับน้องสาวฉันจริง ๆ ด้วยสินะ ผู้ชายนี่วิปริตจริง ๆ สินะ แล้วก็เลวเหมือนกันทั้งหมด!"

วีนัสมองดาเนียลล่า และพูดว่า "ดาเนียลล่า ระวังไว้นะ พี่คิดว่าเขาดีเพราะความสวยของน้อง สมัยนี้ไม่มีผู้ชายดี ๆ แล้ว พี่ว่าเขาก็แค่คางคกที่อยากได้อะไรแปลกไปจากเดิม!"