บทที่ 1291

“นั่นสินะ สิ่งที่ดีที่สุดที่ฉันสามารถทำได้คือ ทะลวงไปสู่ขั้นสูงสุดของระดับเทพแท้จริง หลังจากนั้น ฉันคงไปต่อไม่ไหวแล้ว ดังนั้นฉันจะรอเธอที่นั่นแล้วกัน เพราะยังไงซะ ระดับเทพสูงสุดอาจเป็นเพียงตำนาน มันเหลือเชื่อเกินไป มันเป็นตำนานที่สมบูรณ์แบบ หากมีหนทางที่จะไปสู่ระดับเทพสูงสุดจริง ๆ ฉันคิดว่าเราคงพบมันแล้ว!”

“อืมมม…เกี่ยวกับระดับเทพสูงสุด ในเมื่อทุกคนพูดถึงเรื่องนี้ ผมคิดว่าบางทีมันอาจจะเป็นเรื่องจริงก็ได้!”

อย่างไรก็ตามเฟนด์ยิ้มและพูดขึ้น "เพียงแต่ว่าเส้นทางไปสู่ระดับเทพสูงสุดนั้นเป็นเรื่องยากมาก บางทีการเชื่อมต่อกับระดับเทพสูงสุดอาจขาดหายไประหว่างการล่มสลาย แต่ผมคิดว่าในอดีตระดับเทพสูงสุดนั้นมีอยู่จริง” เขาพูดเสริม

ขณะที่คนในตระกูลวู๊ดกำลังคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันอย่างมีความสุข พวกเขาก็มาถึงทางเข้าป่าตีนภูเขาโกเบ

นอกป่ามีทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ หลายตระกูลได้มาถึงและรวมตัวกันที่ทุ่งหญ้า

“ตระกูลวู๊ดมาแล้ว!”

ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนพื้นหญ้าเห็นว่าตระกูลวู๊ดมาถึงแล้ว จึงรีบประกาศให้ตระกูลอื่น ๆ ทราบ

"เฮ้! ฉันได้ยินมาว่า นายน้อยแลนซ์ วู๊ดตายไปแล้ว และแนช วู๊ด หัวหน้าตระกูลวู๊ดตัดสินใจให้ลูกชายนอกสมรสเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งหัวหน้าของตระกูลวู๊ด ลูกนอกสมรสนั่นมีพรสวรรค์มาก ซึ่งตระกูลวู๊ดต้องพึ่งพาความอัจฉริยะของเด็กหนุ่มอายุน้อยนั่นเพื่อให้ได้รับตำแหน่งดังกล่าว!”

ชายชราคนหนึ่งตะโกนออกมาเสียงดังและพูดกับคนข้างๆ

“พรสวรรค์ของเขายอดเยี่ยมจริง ๆ แต่ไอ้หมุ่นนอกคอกนั่นทำให้นายน้อยลำดับที่สองของตระกูลฮันท์ไม่พอใจ! ดังนั้น ฉันคิดว่าพวกเขาคงจะมีปัญหาใหญ่ในครั้งนี้!”

ชายหนุ่มคนหนึ่งตอบกลับด้วยเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา

"ว่าไงนะ? ไม่มีทาง! เขาจะทำให้นายน้อยลำดับที่สองของตระกูลฮันท์ขุ่นเคืองได้ยังไง? พวกเขาไม่รู้จักกันด้วยซ้ำหนิ?”