บทที่ 1292

“ดูนั่นสิ ตระกูลคาเบลโลมาถึงแล้ว!”

ขณะที่เฟนด์และคนอื่น ๆ ในตระกูลหาที่นั่งได้ ทุ่งหญ้าก็กลับมาคึกคักอีกครั้งเนื่องจากการมาถึงของตระกูลคาเบลโล

เฟนด์จ้องไปยังทางที่ตระกูลคาเบลโลที่ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในสายตาของเขาซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก

“เฮ้อ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันจะได้เห็นสามพี่น้องแห่งตระกูลคาเบลโล! ฉันแทบรอไม่ไหวแล้วจริง ๆ ที่จะเจอพวกเธอ!”

ชายหนุ่มบางคนได้ยินมานานแล้วว่าสามพี่น้องตระกูลคาเบลโลนั้นหน้าตาดีและมีเสน่ห์ ดวงตาของพวกเขาแทบจะเก็บความตื่นเต้นและความยินดีไว้ไม่อยู่

“พวกเธอทั้งหมดสวยงามน่าตื่นตาตื่นใจ! แต่น่าเสียดายที่คุณหนูลำดับที่หนึ่งถูกชายชื่อเฟนด์ครอบครองไป ฉันอิจฉาจัง!”

ส่วนอีกด้านหนึ่ง ผู้ชายบางคนรู้สึกสงสารและโศกเศร้า

“เฮ้อ! คุณหนูลำดับที่หนึ่งก็อายุไม่น้อย เธออายุเกือบสามสิบแล้ว และตอนนี้ควรจะแต่งงานได้ เธอช่างเป็นผู้หญิงที่ความงามบานสะพรั่งแล้ว ฉันล่ะอิจฉาไอ้นอกคอกนั่นจริงๆ! ดูเหมือนว่าจะเหลือแค่คุณหนูลำดับสองและคุณหนูลำดับสามไว้ให้พวกเรา เราต้องหาทางทำให้พวกเธอพึ่งพอใจให้ได้!”

ชายอ้วนน้ำลายไหลและกลืนน้ำลายอย่างหนัก เพียงแค่มองไปที่ดาเนียลล่าและคนอื่น ๆ ที่ในทุ่งหญ้า

ผู้ชายหลายคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ชายอ้วนคนนั้น มองไอ้อ้วนที่เหมือนหมูด้วยสีหน้ารังเกียจ ด้วยใบหน้าที่เหมือนหมูอย่างนั้น หากเขาสามารถหาภรรยาได้ก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว ไม่ต้องพูดถึงการได้คุณหนูลำดับสองหรือคุณหนูลำดับสามของตระกูลคาเบลโลเป็นภรรยาเลย เขาเหมือนคนโง่ที่พูดเพ้อฝันไปเรื่อย

ตระกูลคาเบลโล เลือกสถานที่ที่ไม่ไกลจากตระกูลวู๊ด และนั่งลงเพื่อพักผ่อน

ความรู้สึกและความคิดที่ซับซ้อนผุดขึ้นมาเมื่อเฮเลน่าเห็นเฟนด์จากระยะไกล