บทที่ 1306

แนชอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นหลังจากคิดเรื่องนี้ เขายกมือขึ้นทำความเคารพแบบกำปั้นชนฝ่ามือไปทางเควนติน “ผมขอถามนายท่านฮันต์ แผ่นไม้สีต่าง ๆ มีความสำคัญอย่างไรหรือครับ? ทำไมต้องมีสีที่แตกต่างกันถึงสามสีด้วย”

เควนตินหัวเราะ “แน่นอนว่าสีมีความสำคัญ แผ่นไม้สีดำเป็นพื้นฐานที่สุด ในขณะที่แผ่นไม้สีขาวมีค่าเท่ากับแผ่นไม้สีดำสิบแผ่น และสำหรับแผ่นไม้สีแดงจำนวนของพวกมันมีไม่มาก แต่หนึ่งแผ่นมีค่าเท่ากับแผ่นสีดำหนึ่งร้อยแผ่นทีเดียว ดังนั้นหากคุณโชคดีพอที่จะพบแผ่นไม้สีแดง ก็เท่ากับว่าคุณจะได้รับแผ่นป้ายสีดำถึงหนึ่งร้อยแผ่น!”

เควนตินหยุดพูดไปหนึ่งอึดใจ ก่อนที่จะพูดต่อ "ผมจำเป็นต้องบอกทุกอย่างแก่คุณ - ในเมื่อพวกคุณรู้แล้วว่ายิ่งเข้าไปได้ลึก ก็จะยิ่งมีแผ่นไม้มากขึ้นเรื่อย ๆ ดังนั้นแผ่นไม้สีขาวและสีแดงก็กระจัดกระจายไปตามความลึกเช่นกัน ในการแข่งขันครั้งนี้นอกจากความแข็งแกร่งแล้ว คุณต้องมีโชคด้วย!”

“อัญเชิญวงแหวนกันเถอะ!”

หลังจากที่เควนตินอธิบายกฎทั้งหมดแล้ว เขาก็มองไปที่ประตูจากก้อนหินสูงทั้งสองก้อนใกล้ ๆ แล้วตะโกนขึ้น

ในชั่วพริบตา ผู้อาวุโสสองคนจากตระกูลฮันท์ก็เหาะไปที่ประตูหินนั้น พวกเขาแต่ละคนหยิบศิลาวิญญาณระดับกลางออกมาหนึ่งชิ้นและวางไว้บนช่องตรงกลางของเสาหิน

เมื่อวางศิลาวิญญาณแล้ว ประตูก็หมุนและเปิดออกพร้อมกับเสียงคร่ำครวญ แสงสีน้ำเงินส่องประกายออกมากระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ ทุกคนเฝ้าดูด้วยความประหลาดใจที่มันค่อย ๆ ก่อตัวเป็นโดมสีฟ้าเรืองแสง ปกคลุมทั้งป่าและภูเขาในนั้น ไม่มีใครมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นภายใน

“ดูเหมือนว่าวงแหวนอัญเชิญโบราณนี้ได้รับการแก้ไขโดยนายท่านฮันท์แล้ว น่าอัศจรรย์จริง!"