บทที่ 1341

“เฟนด์ ดูนี่สิ มีแผ่นป้ายอีกอันนึง!”

ไม่นานดาเนียลล่าก็พบแผ่นป้ายสีดำอีกอันหนึ่งและหยิบมันขึ้นมา เธอเหาะไปยังที่ที่เฟนด์อยู่และนำมันไปให้เขา

“คุณไม่กลัวว่าพ่อของคุณจะโกรธเหรอถ้ารู้เรื่องนี้?”

เฟนด์ยิ้มอย่างขมขื่นและเก็บแผ่นป้ายนั้นไว้ พวกเขาทั้งคู่เหาะโดยมีระยะห่างระหว่างกัน ทำให้รัศมีการค้นหาของพวกเขากว้างขึ้น เห็นได้ชัดว่าความช่วยเหลือจากดาเนียลล่าทำให้เฟนด์หาแผ่นป้ายได้ง่ายขึ้น

“ฉันไม่สนหรอกว่าเขาจะโกรธหรือเปล่า ฮึ่ม! อีกไม่นานคุณก็จะเป็นผู้ชายของฉันแล้ว ดังนั้นฉันจะติดตามคุณไม่ว่าคุณจะทำอะไรก็ตาม!”

ดาเนียลล่าส่งเสียงเย็นชา จากนั้นเธอก็พูดต่ออย่างเขินอายว่า “มันก็ไม่ผิดหนิ ถ้าฉันต้องการช่วยผู้ชายของฉันหาแผ่นป้ายเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดี!”

ความอบอุ่นแผ่ซ่านในอกของเฟนด์ จากนั้นเขาก็คิดถึงเซเลน่าซึ่งยังอยู่ในคฤหาสน์ของตระกูลวู๊ด เขาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ผมไม่รู้เลยว่าจะสารภาพกับเซเลน่ายังไงดี ผมอยากรู้ว่าการฝึกฝนของเธอไปถึงไหนแล้ว เรายังเหลือเวลาที่นี่อีกยี่สิบวัน กว่าเราจะออกไปจากที่นี่ เธอคงบุกทะลวงเข้าสู่ระดับกึ่งเทพแล้วก็ได้!”

“พี่เซเลน่าก็มาจากแดนมนุษย์ด้วยเหมือนกันใช่ไหม? เธอก้าวหน้าไปได้อย่างไม่น่าเชื่อ ดังนั้นเธอคงต้องมีพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยมแน่เลย!”

ริมฝีปากของดาเนียลล่าโค้งเป็นรอยยิ้มหวาน “ถ้าคุณอยากแข็งแกร่ง คุณต้องมีเทคนิคการต่อสู้ที่ดีควบคู่ไปกับทรัพยากรและพรสวรรค์ที่ดีด้วย คุณไม่ควรพลาดไปสักปัจจัยเดียว!”

"คุณพูดถูก บางคนจากแดนมนุษย์ที่มีพรสวรรค์โดยกำเนิดในการฝึกฝนตนเอง แต่น่าเสียดายที่พวกเขาไม่มีโอกาสทำเช่นนั้น” เฟนด์พูดต่อด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยอารมณ์ว่า “ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามยังไง พวกเขาก็ไม่มีโอกาสแม้แต่จะใช้พลังฉีหรือเทคนิคการต่อสู้ ดังนั้นพวกเขาจึงเป็นได้แค่นักสู้ธรรมดาเท่านั้น”