บทที่ 1396

มุมปากของคลาวด์กระตุกสองสามครั้ง ร่างกายของเขาก็แข็งทื่อ ไม่อยากจะเชื่อความจริงเรื่องใหม่ที่ได้ยิน

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เขาก็คว้าคอเสื้อของชายคนนั้นขึ้นมา "พูดอีกครั้งสิ! ถ้านายกล้าโกหก ฉันจะฉีกนายเป็นชิ้น ๆ!” เขาจ้องมองชายคนนั้นอย่างเกลียดชัง

“นายน้อยคลาวด์ มันเป็นเรื่องจริง! คุณสามารถถามคนที่เหลือดูได้ พวกเขาก็เห็นศพด้วยเหมือนกัน และเราพบแหวนจอมยุทธของนายน้อยไทเรลในพุ่มไม้! ฆาตกรต้องเอาของที่อยู่ในแหวนไปแล้วโยนมันทิ้ง!”

ชายคนนั้นทำหน้าโศกเศร้า เสียงของเขาสั่นด้วยความกลัว จากนั้นเขาก็หยิบแหวนออกมาอย่างสั่นเทาและส่งให้คลาวด์

คลาวด์จึงปล่อยมือจากคอเขาและหยิบแหวนมาจากชายคนนั้น ดวงตาของเขาแดงก่ำจนเขาต้องกัดฟันแน่น “ไอ้เวรที่ไหนมันเป็นคนทำเรื่องนี้? ใครกันที่สามารถฆ่าน้องชายของฉันได้? คน ๆ นั้นต้องทะลวงเข้าสู่ขั้นสุดท้ายของระดับเทพแท้จริงแล้วถึงจะทำอย่างนั้นได้ และจะต้องมีทักษะการต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัว น้องชายของฉันตายไปแล้วจริง ๆ…”

“นายน้อยคลาวด์ เราไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำ ตอนเราไปถึงที่นั่น หมาป่าฝูงหนึ่งก็อยู่ที่นั่นแล้ว มันกำลังกัดแทะร่างของนายน้อยไทเรล ถ้าเราไปที่นั่นช้ากว่านั้นอีกหน่อย ฉันเกรงว่าเราอาจจะจำร่างของนายน้อยไทเรลไม่ได้ด้วยซ้ำ!”

ชายอีกคนจากตระกูลฮันท์พูดขึ้นด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง “นายน้อยคลาวด์ ถึงนายน้อยไทเรลจะดื้อไปบ้าง แต่เขาก็เป็นอัจฉริยะที่หาได้ยาก บางครั้งเขาก็ยังให้โอสถที่เขาปรุงกับพวกเราด้วยซ้ำ! คุณต้องแก้แค้นให้เขานะ!”

"แน่นอน!"

คลาวด์โกรธจัดจนกัดฟันและกำหมัดแน่น “ไม่ว่าใครมันเป็นคนทำ ฉันจะต้องแก้แค้นให้น้องชายของฉันแน่!”

“แต่ แต่เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนทำ แล้วเราจะแก้แค้นให้นายน้อยไทเรลได้ยังไง?”

ชายคนก่อนหน้าขมวดคิ้วและถามหลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว

คลาวด์หัวเราอย่างอย่างเย็นชา สายตาของเขาเต็มไปด้วยความชั่วร้าย “มันยังไม่ชัดเจนอีกเหรอ? มีเพียงไม่กี่คนที่มีความแข็งแกร่งและมีพลังที่จะฆ่าพี่ชายของฉันได้ ฉันแค่ต้องหาพวกมันให้เจอ และฆ่าพวกมันทีละคน อย่างนี้ก็ถือเป็นการแก้แค้นแทนน้องชายของฉันแล้ว!”