บทที่ 1417

“นายน้อย… นายน้อยเป็นคนที่น่ารักขนาดนี้เชียวเหรอ?! เขายอมเสียสละตัวเองเพื่อคนอื่นขนาดนี้ได้จริง ๆ!” ก่อนที่คาเลบจะสะอื้นไห้ หญิงสาวที่มากับเขาก็เริ่มร้องไห้อย่างเศร้าสร้อย

“ทุกคนดูนั่น! นั่นมัน! เฟนด์!” ดาเนียลล่าดีใจอย่างที่สุดเมื่อเธอเห็นร่างที่คุ้นเคย บินเข้าหาพวกเขาบนยอดดาบบิน

ทุกคนในป่าตื่นเต้นมากเมื่อได้ยินเสียงอุทานของดาเนียลล่าและบินขึ้นไป

ในไม่ช้า คนกลุ่มใหญ่ก็ปรากฏตัวขึ้นในส่วนนี้ของท้องฟ้า

ทันทีที่พบพวกเขา เฟนด์ยิ้มและมุ่งหน้าไปทางขวาของกลุ่ม เมื่อเขาเห็นคนกลุ่มใหญ่บินขึ้นมากลางอากาศ

“ช่างวิเศษเหลือเกิน! เขาไม่ตายจริง ๆ ด้วย!” เฮเลน่าก็ร่าเริงเช่นกัน เธอดีใจมากเสียจนขอบตาแดงขึ้นเล็กน้อยในขณะนั้น

“เรารู้ว่านายน้อยเฟนด์จะต้องทำได้อย่างแน่นอน!” ชายคนหนึ่งพูดในขณะที่เขาตบต้นขาด้วยความตื่นเต้น

"ใช่ นายน้อยเฟนด์เป็นอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะทั้งหมด ถึงขนาดที่นายน้อยลำดับที่หนึ่งตระกูลฮันท์ก็ไม่เหมาะกับเขาเช่นกัน!” ชายคนหนึ่งจากตระกูลแลงคาสเตอร์ก็ตื่นเต้นมากไม่ต่างจากคนอื่น

พวกเขาทุกคนรู้ว่าพวกเขาเป็นหนี้ที่เฟนด์ช่วยเหลือพวกเขาในทุกด้าน ถ้าเฟนไม่พาคลาวด์ ฮันท์ออกไป พวกเขาทุกคนคงตายไปแล้ว