บทที่ 1508

“ไม่สำคัญเหรอว่าใครเป็นคนฆ่าพวกเขา? แนช วู๊ด พวกเขาเป็นลูกชายของนายท่านฮันท์ ลูกชายอัจฉริยะถึงสองคน! ตอนนี้พวกเขาตายไปแล้ว! และคุณคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่เหรอ?”

ผู้อาวุโสของตระกูลฮันท์ก้าวไปข้างหน้าและตะคอกใส่แนช น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอาฆาตพยาบาทและความเกลียดชัง และใบหน้าของเขาก็แดงจัดราวกับกำลังโกรธอย่างมาก ชายชราคนนี้จะพูดด้วยน้ำเสียงเมินเฉยเช่นนี้ได้อย่างไร? ชายชราลืมสถานะของตระกูลฮันท์ในโลกของการต่อสู้นี้ไปแล้วหรือ?

ผู้อาวุโสอีกคนของตระกูลฮันท์พูดขึ้นและเย้ยหยัน “แนช วู๊ด ดูเหมือนว่าคุณจะไม่รู้ถึงพลังของตระกูลฮันท์ใช่ไหม? ผมจะบอกให้เอาบุญว่าผู้อาวุโสอีกคนในตระกูลฮันท์ได้ทะลวงไปสู่ขั้นสูงสุดของระดับเทพแท้จริงเมื่อเร็ว ๆ นี้ไปแล้ว!”

ผู้อาวุโสเชิดหน้าขึ้นสูงในขณะที่เขาคุยโม้ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจราวกับว่าตระกูลฮันท์กำลังครองโลก ความแข็งแกร่งของตระกูลขึ้นอยู่กับจำนวนนักสู้ชั้นยอดที่มี เมื่อมีคนที่บรรลุสู่ขั้นสูงสุดของระดับเทพแท้จริงในตระกูลฮันท์ ตำแหน่งของตระกูลฮันท์ในบรรดาตระกูลลึกลับนั้นย่อมสูงส่งมั่นคงกว่าเมื่อก่อนอย่างแน่นอน

"อะไรกัน? เพิ่มอีกคนหนึ่งเหรอ? ตระกูลฮันท์สุดยอดจริง ๆ!”

“ใช่ มันเจ๋งมาก! ในเวลาแค่เล็กน้อย! ตระกูลฮันท์มีพรสวรรค์ในการฝึกฝนผู้คนจริง ๆ และตระกูลลึกลับอื่น ๆ อย่างเราก็ไม่อาจเทียบได้กับพวกเขาได้เลย!”

“ห้าเลยหรือ จุ๊ จุ๊ จุ๊ พวกเขามีนักสู้ชั้นยอดที่อยู่ขั้นสูงสุดของระดับเทพแท้จริงถึงห้าคน! ตระกูลชั้นหนึ่งตระกูลอื่น ๆ มีแค่สองหรือสามคนเท่านั้นใช่ไหม?”

เมื่อได้ยินเรื่องนี้ การซุบซิบก็เกิดขึ้นในหมู่คนของตระกูลชั้นสองและชั้นสาม ทันใดนั้น ตระกูลฮันท์ก็ตกเป็นเป้าสายตาอีกครั้ง

“ฮ่าฮ่า ผู้อาวุโสฮันท์ คุณดูภูมิใจในตัวผู้อาวุโสคนนั้นมาก อืม ผู้อาวุโสที่บรรลุไปสู่ขั้นสูงสุดของระดับเทพแท้จริง…คือคุณใช่ไหม?”

เฟนด์สังเกตเห็นท่าทางที่ภาคภูมิใจของอีกฝ่ายและชี้เป้าหมายด้วยท่าทีเมินเฉย “ผมไม่คิดว่ามีอะไรผิดปกติกับคำพูดของพ่อ ไม่ว่าตระกูลฮันท์จะมีนักสู้ระดับหัวกะทิกี่คนก็ตาม ตระกูลฮันท์ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับตระกูลวู๊ด อีกอย่างพวกเขาถูกผมฆ่าจริง ๆ แต่แล้วไงล่ะ? ในตอนเริ่มต้นของการแข่งขัน ไม่ใช่พวกคุณตระกูลฮันท์หรือ? ที่บอกว่าชีวิตหรือความตายไม่มีความหมายอะไรในการแข่งขัน”