บทที่ 1560

“แม่ขา ทําไมพ่อยังไม่กลับมาเลย? หนูก้าวสู่ระดับถัดไปอีกแล้วล่ะค่ะ กลับมาคุณพ่อได้รู้เข้าคงดีใจ!”

ณ ลานบ้านแห่งหนึ่งของตระกูลวู๊ด ไคลี่ซึ่งเล่นมาได้ระยะหนึ่งแล้ว วิ่งไปหาเซเลน่า และพูดอู้อี้บุ้ยปาก

“จริงเหรอจ๊ะ? ไคลี่ตัวน้อยของแม่น่าทึ่งมาก!”

ดวงตาของเซเลน่าเจิดจ้าขึ้นมาทันทีหลังจากได้ยินคําพูดของลูกสาว “พ่อของหนูไม่อยู่ตั้งสิบวันแล้ว เขาควรจะกลับมาเร็ว ๆ นี้ และถ้าเขารู้ว่าไคลี่น้อยของเราก้าวหน้าขึ้นเป็นผู้ฝึกยทุธระดับเก้าได้แล้ว เขาคงปลื้มมาก!”

ไคลี่มีความสามารถอย่างเหลือเชื่อ และเซเลน่าก็มีความสุขกับมัน ไคลี่ยังเด็กมาก แต่อยู่ระดับพลังยุทธขั้นเก้าแล้ว และกําลังจะก้าวขึ้นระดับปรมาจารย์! เธอสามารถบรรลุความสำเร็จต่าง ๆ ได้อย่างดีแน่หากเธอฝึกฝนอย่างเต็มที่!

“ฮิฮิ แม่ก็น่าทึ่งเหมือนกัน!”

ไคลี่หัวเราะคิกคักตอบกลับมา จากนั้นเธอก็วิ่งไปสนุกกับเด็กคนอื่น ๆ ที่ลานบ้าน

“เฮ้อ ฉันสงสัยว่าเฟนด์ และคนอื่น ๆ เป็นอย่างไรกันบ้าง เฮ้อ! นั่นมันสถานที่ที่อันตรายสุดขีด! เฮ้อ!"

เซเลน่ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าและถอนหายใจออกมาดัง ๆ

พูดบ่นแบบนั้นออกมาไม่ทันจะขาดคำ เธอเห็นกลุ่มคนนั่งดาบบินมาบนท้องฟ้าอันไกลโพ้นมุ่งหน้าตรงมาทางเธอ

มันคือดาบบินของเฟนด์! ภาพตรงหน้าปลุกจิตวิญญาณเซเลน่าให้เริงร่าขึ้นมาทันที เธอลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้และพูดกับไคลี่ซึ่งกําลังเล่นอยู่ข้างๆ ว่า “ไคลี่ ดูสิ! นั่นไงคุณพ่อ! เขากลับมาแล้ว!"

ทันทีที่ได้ยินถ้อยคำเซเลน่าบอก ดวงตากลมโตและสวยงามของไคลี่ก็เบิกบานดั่งดวงอาทิตย์ เธอวิ่งไปพร้อมร้องตะโกนทันทีว่า “เย่! คุณพ่อกลับมาแล้ว! คุณพ่อกลับมาแล้ว!”

คนอื่น ๆ จากตระกูลวู๊ดก็เงยหน้ามองท้องฟ้าและเห็นดาบบินของเฟนด์มุ่งหน้ามายังพวกเขา จิตวิญญาณของพวกเขาก็ทะยานขึ้นสูงและพวกเขาก็กระโดดอย่างตื่นเต้นราวกับว่าเฟนด์เป็นซานตาคลอสที่นําของขวัญมาแจกพวกเขา!

“มีคนจํานวนมากอยู่บนดาบบิน! ดูเหมือนว่าตระกูลวู๊ดของเราไม่ได้สูญเสียคนจํานวนมากในครั้งนี้!”