บทที่ 157

"อนิจจัง ผู้หญิงคนนั้นอาจจะเป็นภรรยาของนักธุรกิจที่รวย ๆ คนหนึ่งใช่ไหม? แต่นาฬิกาข้อมือของเธอ มีมูลค่ามากกว่าหนึ่งล้านเหรียญ แต่สิ่งเดียวที่ผมสงสัยคือ ทําไมเธอถึงใส่หน้ากากและแว่นกันแดด"

เคนถอนหายใจแล้วพูดว่า "ดังนั้นผมจึงเชื่อว่า ถึงผมจะไม่ได้พูดอะไรก็ตาม คนที่ฉลาดพอที่จะเดาใจความสัมพันธ์ของคุณทั้งคู่ได้ใช่ไหม"

"เป็นไปไม่ได้ จริงไหม? เขาเป็นสามีของเซเลน่าจริง ๆ เหรอ? มันเป็นไปไม่ได้ ใช่ไหม? เขากล้าไปมีผู้หญิงคนอื่นไหม ทั้งที่เซเลน่าตื่นสวยขนาดนี้"

ทําเอานักธุรกิจวัยกลางคนถึงกับอึ้ง เมื่อได้ยินสิ่งนี้

"ใครจะรู้ว่าเพราะอะไร ดูผู้หญิงคนนี้สิ เธอไม่ได้แก่ขนาดนั้น แถมยังมีรูปร่างที่แปลกตาอีกด้วย ผู้ชายน่ะนะ ในฐานะผู้หญิงรวยอย่างเธอ ฉันก็ยินดีที่จะทําอย่างอื่นกับเธอ ต่อให้เธอจะไม่ให้เงินฉันก็ตาม! นับประสาอะไรกับเธอให้เงินเขา!"

ชายสูงอายุคนแอบกลืนน้ำลายตัวเองขณะมองขาเซ็กซี่ของลาน่า ไม่อาจยับยั้งชั่งใจได้

"ใช่ ถ้าผมเป็นเขา ผมก็เต็มใจ!"

นายน้อยหนุ่มจากครอบครัวขุนนางชั้นสอง ก็ตื่นเต้นไม่น้อยเช่นกัน เขากล่าวว่า "ถ้าฉันจะเป็นคนควักเงินซื้อมันก็ตาม ฉันก็จะกระทําตามพอใจของฉันเอง"

"ฉันไม่ใช่ภรรยาของนักธุรกิจคนไหน อีกอย่างความสัมพันธ์แบบฉันกับเฟนด์ ทําไมถึงต้องให้ใครเป็นห่วงด้วย"

สีหน้าของลาน่าเริ่มหมดความอดทน เสียงของเธอฟังดูเย็นชามาก ทําให้ทุกคนรู้สึกว่าอุณหภูมิของห้องทั้งห้องลดลงไปหลายองศา

คําพูดอันทรงพลังนี้ จริง ๆ แล้ว ทําให้คนจํานวนมากที่พูดถึงพวกเขา เงียบไป

"แน่นอน มันเกี่ยวกับฉัน!"

ไมเคิลได้เปิดปากพูดในที่สุดในวินาทีนั้นว่า "คำพูดนี้พิสูจน์ให้เห็นว่าเฟนด์กำลังนอกใจภรรยาของเขา และนายกำลังเป็นเพื่อนเที่ยวที่แสนจะน่ารัก โถ ถ้านายมีความสามารถจริง ๆ ฉันจะไม่ล้อได้ก็ได้ ถ้าเขาจะหาผู้หญิงอีกสักสองสามคนมาเพิ่มอีกได้ ว้าา แต่น่าเสียดายเป็นผู้ชายแท้ ๆ กลับมาทำตัวเหมือนแมงดา”

"ใช่ เขาเคยเป็นทหารผ่านศึกด้วยซ้ำ! ทําไมเขาถึงทำตัวตกต่ำตอนที่เขากลับบ้านเพื่อหาผู้หญิงรวย ๆเหรอ? เป็นเพราะเขาทนใช้ชีวิตทหารอีกแล้วหรือ? มันน่าอายเกินไปสําหรับทหารผ่านศึก!"

เคนกับไมเคิลดูถูกเขา เหมือนกําลังร้องประสานเสียงกัน