บทที่ 1720

เฮนดริกรับรู้ถึงความหนักอึ้งของปัญหาในทันทีและดูกังวลเป็นอย่างมาก

เฮนดริกที่ตกใจตะคอกออกมา เอลล่ารีบปิดปากเขาในทันที “พูดเบา ๆ หน่อยสิพี่!”

ในขณะนั้นเอง อาเธอร์และคนอื่น ๆ ที่เดินนำหน้าก็หยุดฝีเท้า

อาเธอร์ค่อย ๆ หันหน้ามาและขมวดคิ้วถาม “เฮนดริค เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ? เกิดเรื่องใหญ่อะไร?”

เฮนดริคเกาหัวด้วยความลำบากใจทันที "ไม่มีอะไร!"

“ไม่ ดูจากสีหน้าของคุณแล้ว เห็นได้ชัดว่าคุณกำลังโกหก” อาเธอร์ขมวดคิ้วและค่อย ๆ เดินเข้าไปหาพวกเขา “เฮนดริก ฉันคิดว่าเป็นการดีที่สุดที่คุณจะพูดความจริง ไม่ช้าก็เร็วอย่างไรเราก็ต้องรู้เรื่องนี้!”

เฮนดริกชำเลืองมองเอลล่าและลังเลอย่างเห็นได้ชัด

เอลล่าขมวดคิ้วเช่นกัน ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป แต่ขณะที่เธอกัดฟัน เธอยิ้มออกมาอย่างเอียงอาย “มันไม่มีอะไรจริง ๆ ฉันบอกพี่ชายของฉันไปว่าสัตว์อสูรในป่าดูเหมือนจะค่อนข้างหงุดหงิดและเสียงคำรามก็ดูแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง!”

จากนั้นอาเธอร์ก็พูดอย่างกระวนกระวายว่า “อ๋อ ฉันก็คิดว่ามีบางอย่างร้ายแรงเกิดขึ้นเสียอีก เห็นว่าเธอทั้งคู่ดูตกใจมาก สัตว์อสูรพวกนั้นไม่มีพลังยุทธสูงอะไรนัก สัตว์อสูรบางตัวทรงพลังมากเมื่อเทียบกับคนจากป้อมปราการที่มีทักษะยุทธไม่สูงนัก แต่สัตว์อสูรเหล่านี้เทียบไม่ได้กับพวกอัจฉริยะหรือหัวหน้าของป้อมปราการของเราเลย!”

“นั่นจริงที่สุด สัตว์อสูรเหล่านี้บางครั้งก็ทำตัวผิดปกติ แต่ก็ไม่แปลกอะไร!” ชายร่างอ้วนยิ้มออกมา "มา ๆพวกเราอยู่ที่นี่กันตั้งหลายคน มาดูกันว่าเราการที่อยู่ในป่ากันสักสองสามวันจะหาหญ้าวิญญาณระดับสี่เพิ่มได้ไหม!”