บทที่ 1721

“นายน้อยอาเธอร์ ผมคิดว่าเราควรค่อย ๆ ค้นหาสิ่งของล้ำค่าไปนะ ดังคำกล่าวที่ว่า ‘แมวตายเพราะความอยากรู้อยากเห็นของมัน’ มันไม่มีอะไรน่าดูหรอก!” เฮนดริกเสริมคำเอลล่า เพื่อพยายามปรามไม่ให้อาเธอร์ออกไปยังพื้นที่นั้นอย่างชัดเจน

“ฮ่าฮ่า! นายน้อยเฮนดริก พอฉันได้ยินคุณพูดอย่างนั้นความอยากรู้อยากเห็นและความต้องการดูว่ามันเกิดอะไรขึ้นก็ยิ่งสูงขึ้นอีก ทุกคนไปกันเถอะ! เราจะค้นหาสมบัติกันเมื่อเราบินไปที่นั่น ไปค้นหาให้ทั่ว ๆ เราอาจได้รับหญ้าวิญญาณระหว่างทางด้วยการทำเช่นนั้น!” อาเธอร์หัวเราะและโบกมือบินออกไป

คนอื่น ๆ ก็บินกระจายกันออกไป พวกเขาเรียงแถวเป็นแนวขนานและบินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ

ชายหนุ่มที่มากับเอลล่าและคนอื่น ๆ เกาศีรษะขณะพูดกับเฮนดริก “ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน พี่เฮนดริก ป่ามันดูแตกต่างไปจากเดิมมากทีเดียว!”

“เฮ้อ… มันต่าง… ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงเชียวล่ะ!” เฮนดริกไม่ต้องการอธิบายมากเกินไป เขาถอนหายใจและบินขึ้นไปให้ทันคนอื่น ๆ

“พี่ชาย ฉันควรแอบนำทุกคนไปและไปสลายการต่อสู้ข้างหน้านั่นก่อนดีไหม?” เอลล่ากล่าวกับเฮนดริก หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว

โดยไม่คาดคิด เฮนดริกส่ายหน้าพร้อมกับยิ้มแห้ง ๆ “น้องสาวนั่นไม่ช่วยอะไรหรอก อาเธอร์พูดถูก ช้างตายทั้งตัวเอาใบบัวมาปิดไม่ได้หรอก แม้ว่าเธอจะไปแจ้งพวกเขาล่วงหน้ามันก็ไร้ประโยชน์ และคงต้องมีศพหลายสิบศพกองบนพื้นด้วย เธอจะเก็บกวาดศพได้ทันการณ์หรือ?”

หลังจากที่เฮนดริกเตือนเธอ ในที่สุดเอลล่าก็เข้าใจว่ามันเป็นเรื่องที่สิ้นหวัง เพียงไม่นานก่อนที่อาเธอร์และคนอื่น ๆ จะค้นพบว่าเกิดอะไรขึ้น

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!