บทที่ 1727

หญิงวัยกลางคนที่อยู่ข้าง ๆ เขาพูดขึ้นด้วยความงุนงง “ฉันไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน คนที่เข้ามากับเรามาจากตระกูลลึกลับต่าง ๆ ไม่ก็เป็นสมาชิกของสี่ชนเผ่าโบราณ เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสมาชิกของวิหารราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์ตามเราเข้ามาในพื้นที่นี้ได้อย่างไร! แต่คนเหล่านี้มีระดับพลังยุทธสูงเช่นนี้ได้อย่างไรในเมื่อพวกเขายังเด็กกันอยู่? คุณรู้หรือไม่ว่าพวกเขามาจากตระกูลไหนไหน? พวกเขาเป็นอัจฉริยะจากชนเผ่าโบราณหรือเปล่า?”

เฮเลน่าพูดไม่ออกในทันทีเมื่อสิ่งที่เธอกลัวที่สุดเกิดขึ้น ในขณะที่เธอตกอยู่ในห้วงความคิด เธอไม่สามารถปิดทุกคนได้ สิ่งเดียวที่เธอคิดได้คือการรีบนำคนอื่น ๆ จากไป

แต่บางคนยังคงตั้งสมมติฐานต่อไป

“คุณสองคนช่วยหยุดพูดจะได้ไหม?” เฮเลน่าโกรธจัดขณะจ้องมองสมาชิกสองคนจากตระกูลคาเบลโล เธอตำหนิพวกเขาในใจสำหรับความโง่เขลาและปากสว่างของพวกเขา มีความเป็นไปได้ว่าสิ่งที่พวกเขาพูดจะทำให้ทุกคนตายกันหมด

“วิหารราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์นี่หมายถึงอะไร? สี่ชนเผ่าโบราณและตระกูลลึกลับ? พวกคุณเข้ามาในพื้นที่นี้งั้นหรือ? พวกคุณมาจากไหนกัน?” อาเธอร์ขมวดคิ้วและทำหน้างุนงง

สกายไม่พอใจกับความเอาใจใส่ของอาเธอร์มาตั้งแต่ไหนแต่ไร เธอขมวดคิ้วถามอย่างระแวดระวัง “พวกคุณไม่รู้จักกองทัพทั้งเก้าของเราเลยหรือ? พวกคุณไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับกองทัพทั้งเก้าได้ยังไง ในเมื่อพวกคุณกำลังค้นหาสิ่งของล้ำค่าของที่นี่? ยิ่งไปกว่านั้น คุณยังพูดถึงการเข้ามาจากที่อื่นอีก?”

ขณะที่เธอคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ใบหน้าของเธอก็แสดงสีหน้าประหลาดใจขณะที่เธอพึมพำว่า “นี่… พวกคุณมาจากดินแดนรกร้างงั้นเหรอ?”

“ดินแดนรกร้าง? นั่นหมายความว่าอย่างไร?" สมาชิกในตระกูลคาเบลโลบางคนมีสีหน้าตกตะลึง