บทที่ 1737

“ไม่มีทาง เขาอยู่ในขั้นที่สี่ระดับเทพสูงสุดแล้วหรือ?” อเล็กซานเดอร์และแนชชำเลืองมองกันและกันขณะที่พวกเขาต่างตกตะลึง พวกเขาคิดอยู่เสมอว่าเฟนด์ยังอยู่ในขั้นที่สามของระดับเทพสูงสุดเช่นเดียวกับพวกเขา ไม่คาดคิดเลยพ่อหนุ่มคนนี้จะทะลวงไปถึงขั้นที่สี่ในระดับเทพสูงสุดแล้ว และนี่เกินความคาดหมายของพวกเขาไปเล็กน้อย

หลังจากสังเกตและพบว่าเฟนด์อยู่ในขั้นที่สี่ของระดับเทพสูงสุดจริง ๆ อเล็กซานเดอร์ก็กล่าวว่า "เราอาจมีหวังที่จะฆ่าคู่ต่อสู้หากเขาอยู่ในขั้นที่สี่ของระดับเทพสูงสุดใช่ไหม แถมเฟนด์ก็มีพลังยุทธสูง เรายังสามารถช่วยเฟนด์ได้หลังจากที่เราฆ่าคนอื่น ๆ ไปแล้ว คราวนี้ดูเหมือนว่าเราจะสามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้!"

“ใช่ นั่นถือเป็นข่าวดี ก่อนหน้านี้เฟนด์คงทะลวงผ่านถึงสามระดับในคราวเดียว แต่เขาไม่ได้บอกเรา ตอนนี้ใจฉันสบายแล้ว!” แนชยังพูดไม่ออก เฟนด์หลอกเขาและปิดบังสิ่งนี้จากเขาไว้!

"ฮ่าฮ่า... ระดับพลังยุทธขั้นที่สี่ของระดับเทพสูงสุดคิดจะฆ่าสมาชิกของเผ่ากระหายเลือดเช่นพวกเราที่อยู่ในขั้นที่หกของระดับเทพสูงสุดงั้นเหรอ? เจ้าอ้วนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเสียงดัง “จากมุมมองของพวกเราที่เป็นศิษย์ภายในของเผ่า ระดับพลังยุทธของคุณต้องเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วหลังจากที่คุณเข้ามาในพื้นที่นี้แน่ ระดับพลังยุทธดังกล่าวจะคงที่แล้วหรือ ยิ่งไปกว่านั้น คุณยังคิดที่จะฆ่าศิษย์พี่โรวันผู้ซึ่งอยู่สูงกว่าคุณถึงสองระดับงั้นเหรอ ฝันไปหรือเปล่า?”

"ถูกต้อง คนพวกนี้ไร้เดียงสาเกินไป พวกเขาต้องเป็นผู้ฝึกตนธรรมดา ๆ ที่แสนจะอ่อนต่อโลก!" สมาชิกชายอีกคนพูดเย้ยหยันเช่นกัน

"ไม่ต้องพูดกับพวกเขาให้มากความ ชายหนุ่มคนนี้ปล่อยให้ฉันจัดการเอง แล้วพวกนายที่เหลือก็ฆ่าคนที่เหลือแทนฉัน! รีบ ๆ จัดการให้มันจบๆไปล่ะ เข้าใจไหม?" โรวันจ้องมองมาที่เฟนด์ด้วยสีหน้าเย็นชา "ดูเหมือนว่าพวกคุณจะอยู่ที่นี่มาระยะหนึ่งแล้ว อาจจะหลายวันหรือถึงเดือนก็เป็นได้ ฮึ่ม! แต่ไม่ว่าพวกคุณจะเก่งแค่ไหน วันนี้ฉันจะฆ่าพวกคุณทั้งหมดอย่างแน่นอน ทำไมพวกคุณถึงไม่อยู่ในดินแดนรกร้างต่อไปล่ะ? ทำไมพวกคุณต้องบุกเข้ามาในที่ที่คุณไม่ควรเข้ามาอย่างดินแดนศักดิ์สิทธิ์นี้ด้วย นั่นงั้นไม่ต่างไปจากการรนหาที่ตายเลย!”