บทที่ 1762

ผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งไม่ลังเลใจนานนัก ในไม่ช้า เขาก็รวบรวมผู้อาวุโสคนอื่น ๆ และหัวหน้าเผ่า

หัวหน้าเผ่ากระหายเลือดและผู้อาวุโสมีสีหน้างงงวย บางคนง่วนอยู่กับการฝึกซ้อมในขณะที่บางคนกำลังเตรียมตัวจะเข้านอน พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งถึงเรียกให้พวกเขามารวมตัวกันในมืดค่ำเช่นนี้

“ผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่ง เกิดอะไรขึ้น? นี่มันดึกแล้ว และทุกคนก็เตรียมตัวที่จะพักผ่อน คุณมาปลุกเราทำไม?” หัวหน้าเผ่ามองไปที่ผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งและถามอย่างงงงวย

เขาเข้าใจดีว่าผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งเป็นคนระมัดระวังอยู่เสมอ การที่จู่ ๆ เขาเรียกรวมพลดึกดื่นเช่นนี้ คงต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่ ๆ ตามธรรมดาวิสัยของผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่ง!

ผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งยิ้มอย่างขมขื่นก่อนที่จะอธิบายกับพวกเขา “นายท่าน ผมคงไม่เรียกทุกคนให้มารวมกันที่นี่ถ้าไม่ใช่เรื่องร้ายแรง ประเด็นในครั้งนี้น่าตกใจจริง ๆ ผมแน่ใจว่าทุกคนเคยได้ยินเกี่ยวกับตำนานของดินแดนรกร้างกันมาบ้างใช่ไหม?”

ผู้อาวุโสลำดับที่สองพูดโดยตรงด้วยรอยยิ้ม “แน่นอน! ประมาณหกเดือนก่อน มีคนจากดินแดนรกร้างเข้ามาในพื้นที่นี้ด้วยไม่ใช่หรือ? เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะผู้อาวุโสของวิหารคลื่นเมฆาจากกองกำลังปฏิภาคีนึกสนุกอยากจะไปเที่ยวข้างนอก เขาได้บังเอิญไปพบคนเหล่านั้นที่ทางเข้าและพาคนเหล่านั้นเข้ามา เพราะเรื่องนี้พวกเราสมาชิกกองกำลังภาคีจึงประณามการกระทำของพวกเขา”

ผู้อาวุโสลำดับที่สองหยุดที่นี่ก่อนที่เขาจะพูดด้วยสีหน้าคร่ำครวญ “แต่ เรื่องนี้ถูกปฏิเสธอย่างเงียบ ๆ เนื่องจากคนที่เข้ามายังเด็กและไม่มีพลังยุทธสูงอะไร แน่นอนว่าเรายอมเพราะคนเหล่านั้นเห็นพ้องต้องกันว่าพวกเขาจะไม่กลับไปยังดินแดนรกร้างอีก!”