บทที่ 1790

“ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ขอบคุณ นายน้อยเฟนด์!”

เชลบี้พยักหน้า เธอรู้ดีถึงความรุนแรงของสถานการณ์ ช่องว่างระหว่างขั้นที่หนึ่งของระดับเทพสูงสุดกับขั้นสูงสุดของระดับเทพแท้จริงนั้นกว้างเกินไป

ไม่ใช่แค่ระดับการบ่มเพาะทั้งสองระดับจะต่างกันเท่านั้น แต่มีช่องว่างในแง่ของพลังยุทธมากเกินไปอีกด้วย ยิ่งกว่านั้นพลังฉีของคนที่อยู่ในขั้นที่หนึ่งของระดับเทพสูงสุดนั้นต่างออกไป เพราะมันบริสุทธิ์อย่างยิ่งและมีสีทองอร่าม การระเบิดพลังของพลังฉีที่ขั้นสูงสุดระดับเทพแท้จริงไม่อาจเทียบได้

“ที่นี่มีคนไม่น้อยเลย! พระเจ้า การต่อสู้สิ้นสุดลงแล้ว ไม่นึกเลยว่าคนของเราจะตายมากมายแบบนี้!”

ในขณะนั้นเองกลุ่มศิษย์จากเผ่ากระหายเลือดก็เข้ามาเพิ่มอีกสี่หรือห้าร้อยคน และมีคนที่อยู่ในระดับเทพสูงสุดถึงสิบคน นอกจากนี้ยังมีผู้ที่อยู่ขั้นที่สองหรือสาม แถมตัวผู้นำยังอยู่ในขั้นที่ห้าของระดับเทพสูงสุดอีกด้วย

เคนเนธและคนอื่น ๆ ที่รวบรวมสิ่งของที่ริบมาจากสงครามเสร็จแล้ว ก็มาหาเฟนด์และคนอื่น ๆ ทันที ทุกคนมองไปข้างหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง

“พวกเขามีกันไม่น้อยเลย ดูเหมือนว่าจะมีคนที่ทะลวงเข้าสู่ระดับเทพสูงสุดอยู่หลายคน ไม่อย่างนั้น ศิษย์ในระดับเทพสูงสุดของเราสองคนคงไม่ตาย!”

ศิษย์สาวที่อยู่ในขั้นที่สองของระดับเทพสูงสุดรู้สึกหงุดหงิดเมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า

พวกเขารีบมุ่งมาทันทีที่ได้ยินเสียงการต่อสู้ดังมาจากจุดดังกล่าว

ทว่าเสียงการต่อสู้กลับจบลงเร็วเกินไป พวกเขาวาดฝันไปว่าจะต้องเป็นศิษย์จากเผ่ากระหายเลือดที่เป็นฝ่ายจบการต่อสู้ได้อย่างรวดเร็วและได้รับชัยชนะ

แต่ไม่คิดเลยว่าผู้ที่ได้รับชัยชนะจะเป็นผู้ที่มาจากดินแดนรกร้าง คนเหล่านี้ได้ฆ่าศิษย์จากเผ่ากระหายเลือดไปมากมาย

"หึหึ ไม่เห็นต้องคิดให้มากความ ฆ่าพวกมันให้หมดและแก้แค้นให้พี่น้องของเรา!”