บทที่ 1796

หวือ!

เมื่อเสียงของแนชดังขึ้น ออร่าของดาบก็พุ่งเข้าหาพวกเขาจากอีกด้านด้วยความเร็วที่รวดเร็วมาก

เฟนด์สัมผัสได้ถึงการโจมตีในทันทีและรีบพลิกฝ่ามือของเขา เขาถือดาบไว้ในมือและเหวี่ยงรัศมีของดาบออกไป

ปัง!

ในตอนที่รัศมีดาบอันน่าสยดสยองทั้งสองปะทะกันและปล่อยระเบิดที่นาาหวาดหวั่นออกมา รัศมีดาบของเฟนด์ยังลอยไปได้ไม่ไกลเลยด้วยซ้ำ

“แกค่อนข้างมีฝีมือดีนี่ไอ้ส*รเลว ปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็วเช่นนี้ ดูเหมือนว่าความแข็งแกร่งทางจิตใจของแกจะไม่ธรรมดา!”

ไม่ไกลกันนัก ศิษย์จากเผ่ากระหายเลือดราวเจ็ดหรือแปดคนกำลังมองดูเฟนด์และคนอื่น ๆ ด้วยสีหน้าขบขัน ชายที่พูดเมื่อคู่สวมเสื้อผ้าสีแดงและถือดาบสีเขียวไว้ในมือ

“ศิษย์พี่ เจ้าสารเลวนั่นต้องมาจากกองทัพทั้งเก้าแน่ ในที่สุดเราก็พบเขาหลังจากค้นหามานาน ถ้าเขาไม่ใช่คนจากกองทัพทั้งเก้า เขาคงป้องกันการโจมตีของคุณไม่ได้ง่ายอย่างนี้ และเขาคงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็วขนาดนี้ด้วย!”

ศิษย์หญิงในชุดสีเขียวยืนอยู่ข้างชายในชุดสีแดง เธอมองเฟนด์ด้วยสายตาเอาเรื่อง

ทว่าชายในชุดสีแดงกลับยิ้มอย่างไม่แยแส “จะกลัวอะไร? ฉันเป็นถึงนักสู้ขั้นที่เจ็ดระดับเทพสูงสุด นอกเหนือจากผู้พิทักษ์บางคนที่ฉันไม่สามารถเอาชนะได้แล้ว ฉันก็ถือเป็นศิษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาผู้ที่อยู่ในขั้นที่เจ็ดระดับเทพสูงสุด ฉันจะต้องกลัวเด็กจากกองทัพทั้งเก้าคนนี้ไปทำไม? ดูจากรูปลักษณ์ของเขาแล้ว เขาก็น่าจะอยู่ในขั้นที่หกระดับเทพสูงสุด แต่ต่อให้เขาจะอยู่ขั้นที่เจ็ด เขาก็สู้กับฉันไม่ได้!”

"จริงแท้แน่นอน!"

ชายชราเริ่มประจบเขาจากด้านข้าง “ศิษย์น้องไซม่อนเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่ง และเป็นศิษย์อัจฉริยะที่ผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งพึงพอใจมากที่สุด บรรดาศิษย์คนอื่น ๆ ในขั้นที่เจ็ดระดับเทพสูงสุดไม่มีใครเทียบเขาได้ และนักสู้ขั้นที่เจ็ดระดับเทพสูงสุดจากกองทัพทั้งเก้าเองก็เทียบไม่ได้เหมือนกัน ต่อให้พวกเขาบุกเข้ามาพร้อมกันสองคนก็ยังไม่อาจเทียบกับศิษย์น้องไซม่อนได้เลยด้วยซ้ำ! กองทัพทั้งเก้าเป็นแค่พวกชั้นต่ำ”